Selecteer een pagina

Deze ochtend was ik vrij en had ik een bezoekje gepland aan de tandarts, omdat ik kiespijn heb. Na het ontbijt, bracht Sven mij naar praktijk Mondig, waar ik bij een vervangende tandarts 😷 terecht kon. Afgelopen week was er een kies gevuld en daar had ik nu last van. Je kent dat wel, zenuwpijn, vooral bij koude sensaties. 🥴 Gelukkig was er niets geks aan de hand, maar de zenuw lag bloot, doordat het tandvlees wat opgetrokken was (heeft met de leeftijd te maken, zeggen ze 😬) en waarschijnlijk bij het boren en vullen wat beschadigd was. De pijn kan wel maanden duren, zei ze doodleuk. 😳 Ik kreeg twee tubes mee met tandpasta, dat ik s’nachts op mijn tandvlees moet smeren, zodat de herstellende stoffen kunnen inwerken. Heb ik weer… 🙄

Thuis heb ik wat kleine huishoudelijke klusjes gedaan totdat het busje mij om half één kwam halen. Hij was mooi op tijd, maar het bleek geen rolstoelbus. Ik moest via een klein opstapje, zo de bus inspringen. Jeetje… 🤨 De loopwheels werden van mijn rolstoel gehaald en op de grond achter mijn stoel gelegd. Het rolstoelframe werd op de bijrijdersstoel geplaatst. Mijn krukken, been en zwemtas kregen ook een plekje op de grond. Gelukkig gingen we linea recta naar Wijk aan Zee, want we zaten ‘vol’. 😄

Deze poliklinische dag begon in het zwembad. Ik was aan de vroege kant, dus nam een kopje thee de kleedkamer in. Op mijn gemak heb ik me uitgekleed, heb ik de overstap gemaakt van mijn rolstoel naar de waterrolstoel en ging ik naar binnen. Iets voor tijd mocht ik het water in. Wederom had ik het bad voor mezelf en kon ik heerlijk baantjes zwemmen. Na het half uurtje kwam er niemand om mij aflossen, dus mocht ik een kwartiertje langer zwemmen. Buiten het feit dat ik zwemmen heerlijk vind en het goed is voor mijn lijf, kreeg ik toch ook wat fantoompijn. Best vreemd, want er stond zeker geen druk op het litteken.🤔 Na een warme douche heb ik mezelf weer in mijn kleren gewurmd. Dat hemdje wat dan over je hoofd gaat en dan vervolgens in een rol op je schouders blijft hangen…aaarch! 😤 Totaal bezweet kwam ik vanuit de zwembadruimte in de grote hal.😅 Daar was het in elk geval koeler. Net voordat ik naar de psycholoog ging, kwam ik mijn lotgenoot Natasha tegen en hebben we kort even bijgepraat. We zouden elkaar later in de middag nog zien bij de loopgroep. Om drie uur reed ik de kamer van de psycholoog binnen. We hebben de zaken besproken, die mij afgelopen week bezig hebben gehouden en waar ik ‘tegenaan gelopen was.’ Soms merk ik dat ik enorm zoekende ben naar mijn nieuwe ik. Wie ben ik, wat kan ik wel en niet, en wat doet dat met me? Elke keer krijg ik toch weer nieuwe inzichten. Ik wil zo graag terug naar hoe het voorheen was en probeer mijn ‘oude’ leventje weer op te pakken. Maar deels zal ik moeten accepteren, dat Ilse1.0 verleden tijd is. Nu ben ik Ilse2.0 in ‘progress’. 😉 Één ding is zeker, ik heb nog een hoop te leren. Na deze sessie snelde ik naar de grote oefenzaal voor de

amputatie loopgroep.

[wpvideo j7jhRW1Z ]

Natasja en ik liepen de zaal met z’n tweetjes op en neer, zodat de therapeuten goed konden kijken, waar er nog bijgeschaafd kan worden. Daarna hebben we de ‘tien meter looptest’ gedaan in de hal bij de fysio.

Middels de 10 meter looptest kan eenvoudig de gemiddelde en de maximale loopsnelheid berekend worden. De patiënt moet zelfstandig de 10 meter kunnen lopen, het is hierbij eventueel toegestaan om hulpmiddelen te gebruiken zoals een rollator of krukken. Op basis van de uitkomsten kan er een uitspraak gedaan worden over de zelfstandigheid van de patiënt.

We moesten drie keer, tien meter lopen van laser- naar laserpunt. We werden getimed en zo kon de therapeut meten, wat onze comfortabele snelheid is. Bij mij lag deze rond de 13.8 seconden. Daarna werd gevraagd nogmaals drie keer de tien meter te lopen, maar dan versneld. Rennen kunnen we zeker niet, maar ‘versneld’ lopen wel, dat bleek uit de meting. Op tempo liep ik gemiddeld 11 seconden. Grappig! Dat we dit nog niet eerder gedaan hebben… Volgende keer doen we de zes minuten loop en kijken we hoeveel meter we dan lopen. Meten = weten 😉

Na nog een gezellig kletspraatje, had ik mijn spullen weer verzameld voor de terugreis. Geloof het of niet, maar de bus kwam op tijd. Mooi! Wel werd mij een toeristische route aangeboden; van Wijk aan Zee naar Velserbroek, van Velserbroek naar Santpoort Zuid, o nee we doen er nog een ‘Kopje van IJmuiden’ tussendoor. Van Kopje van IJmuiden naar Santpoort Zuid, van Santpoort Zuid naar Haarlem. Anderhalf uur later was ik thuis… Zucht! 🤪

Uit een doosje vol kracht🍀

Met elke nieuwe dag komt nieuwe kracht en komen nieuwe gedachten.