Selecteer een pagina

Together is my favorite place to be! ❤️

Yes! We zijn compleet. Na een week met z’n drietjes vakantie te hebben gevierd, is nu ook zoonlief aangekomen op Alicante. Dat is toch wat je als moeder het liefste wilt; samen met je gezin leuke dingen doen en herinneringen maken. Heerlijk! Nu vraag je je misschien af waar onze Sim in dit verhaal is gebleven, nou dat zal ik je vertellen. Hij wordt met liefde verzorgd door oom Jorn, die voor deze oppasweek grotendeels in Haarlem verblijft. Een soort van werkvakantie, want ja het werk gaat natuurlijk gewoon door. Je hebt werkpaarden en luxe paarden. 😉 Nu maar hopen dat onze trouwe viervoeter geen bananen in zijn oren heeft en zich voorbeeldig gedraagt… 😁

Stom stom stom…

Ik was een beetje dom.’ 🙈 Ik had namelijk de invalidenparkeerkaart vergeten mee te nemen. Ja ja, ik weet het, niet handig als op je bestemming een auto hebt gehuurd en je afhankelijk bent van de rolstoel. Hoe dan?! 🙄 Maar wat een geluk dat we Sven konden vragen deze en een paar extra rolstoelhandschoentjes (geen overbodige luxe) mee te nemen.

Alicante

Benidorm Bastards! 👩‍🦽👨‍🦼💨

De dag voordat Sven op de luchthaven van Alicante zou landen, gingen we de stad gelegen op zo’n zestig kilometer van Calpe, bezoeken. Een stadsbezoek combineren op de dag van aankomst had geen zin, want de eerste dag ben je echt gebroken doordat je een nacht hebt doorgehaald. Dat wilden we zoonlief niet aan doen. Het is tenslotte ‘vakantie’.
Onderweg naar Alicante namen we de afslag naar het veel besproken Benidorm. Ik was er nog nooit geweest, maar heb er wel veel over gehoord, gelezen en net als velen, een vooroordeel over gevormd; Friet van Piet, lallende Engelsen, hossende Nederlanders, veel beton, grote hoteltorens een hoog rollator-gehalte en poepie bruin gebakken senioren met een bierbuik. 😄 Stiekem was ik toch vooral benieuwd of mijn beeld klopte met de werkelijkheid. Echt, het eerste wat ik in het straatbeeld zag, waren de duo-scootmobiels. Gezellig tandem rijden met je partner of maatje. De Benidorm Basterds bestaan dus echt, haha. Hilarisch! 😂 Dat lijkt mij ook een super leuke ervaring. Misschien kunnen we dat ooit eens doen, al betwijfel ik of de rest van het gezin daarop zit te wachten. We reden een beetje verder de badplaats in en zagen naast de verschrikkelijke hoogbouw, mooie brede straten, ruime boulevards, vele winkels, restaurantjes, barretjes en brede zandstranden. Eerlijk gezegd vond ik het best meevallen, het zag er beter en netter uit dan ik had verwacht. Maar…mij niet bellen hoor, ik heb nog genoeg andere bestemmingen op mijn verlanglijstje staan. 😉

De stad Alicante.

Alicante is hoofdstad van de gelijknamige provincie en gelegen aan de kust. De stad heeft ruim 320.000 inwoners en is een belangrijke haven voor de export van midden-Spanje en de regio met de mooie zandstranden trekt vele toeristen aan.


We reden na het bliksem bezoek aan Benidorm door naar Alicante en waren meteen aangenaam verrast. De stad oogde vriendelijk, gastvrij en zag er erg gezellig uit. We parkeerden de auto in een veel te smalle parkeergarage (hadden toen nog geen kaart voor de invalidenplekken 😬) en gingen op pad. Zonder plan of plattegrond. Bij ons gaat het altijd meer om de beleving. Sfeer proeven en cultuur snuiven, niets meer en niets minder. We startten met een koffietje aan het water met uitzicht op de haven. Het was smeren geblazen want de zon stond hoog aan de hemel en brandde behoorlijk. We vroegen de ober waar het oude centrum was en hij vertelde ons waar we moesten zijn. De Ramblas (wandelboulevard) was voor mij een geschenk, omdat deze redelijk vlak was en ik daar prima uit de voet(en) kon met mijn rolstoel. Bij de leuke kleine steegjes en pleintjes heb ik vanwege de hoogteverschillen toch echt een beroep moeten doen op mijn reisgenoten Frank en Lynn, omdat mijn armen het soms niet meer trokken. 🥵 Mijn handschoentjes trouwens ook niet. We hebben genoten van de sfeer, een verfrissend ijsje en een lekkere lunch aangeboden door Lynn, als dank voor de eerste week. Lief! ❤️

Weerzien

Oud reiscollega Anky en ik hebben in de goede oude tijd samen op Tenerife gewerkt. Nu, na ruim 20 jaar troffen we elkaar in Calpe.

Meteen na de boeking van onze vakantie had ik contact gezocht met Anky (inmiddels woonachtig aan de Costa Blanca) om te vertellen dat we in de zomer haar kant op zouden komen en dat ik hoopte dat we wat konden afspreken. Beiden zijn we in de jaren ‘80/‘90 werkzaam geweest als hostess in Playa de las Americas en Los Cristianos. Zij werkte voor Belair, ik voor Sudtours. Het was een geweldige tijd, waar ik hele warme herinneringen aan heb. In ‘98 hebben we vlak na elkaar ons geliefde eiland verlaten om onze liefde achter na te gaan. Nu hadden we de mogelijkheid elkaar eindelijk weer eens te zien en bij te klessebessen. Ruim 20 jaar geleden was ik bij haar en haar ouders in Nederland op visite geweest. Sven was er toen bij en nog geen twee jaar oud. Daarna hebben we elkaar alleen nog via social media gezien en gevolgd. Toch voelde het weerzien meteen als vanouds, al moesten we beiden een traantje wegpinken toen we elkaar in de receptie van ons hotel omhelsden. Bizar eigenlijk, alsof de tijd heeft stil gestaan. Zij en haar man Angel waren (bijna) niets veranderd. Nou ja, op een paar rimpels, wat kilootjes meer of minder en grijze haren na. 😄 We zijn gezellig samen een hapje gaan eten en de smeuïge verhalen vlogen al snel over tafel. ☺️ Heerlijk!

Valencia!

De geboorteplaats van de paella.

Valencia ligt aan de Costa del Azahar aan de Middellandse Zee en aan de rivier de Turia, en staat bekend om zijn paella’s; een van de bekendste gerechten uit de Spaanse keuken. Valencia wordt ook wel de sinaasappelstad genoemd.

Sven viel met zijn neus in de boter en mocht op zijn tweede vakantiedag, na een dagje relaxen bij het zwembad, mee naar Valencia. Hij is daar nog niet zolang geleden een lang weekend geweest en kon ons dus mooi de weg wijzen. Wist je eigenlijk dat Valencia een prima toegankelijke stad is? Voor iedereen. Het is grotendeels vlak (halleluja!), waardoor het rollen goed te doen is. Alles is zo goed als bereikbaar op wat trappen, drempels en te steile hellingbanen na. Fijn, al blijft het met de rolstoel hard werken. Geloof me, in de brandende zon een stad bezichtigen is al geen pretje (dan worden de lontjes wat korter), laat staan op pure armkracht jezelf overal naartoe moeten rollen. 🥵 De extra handschoentjes die Sven had meegebracht zijn trouwens nu al kapot, totaal door gesleten. Nou dan weet je het wel. Was waarschijnlijk ook geen beste kwaliteit, maar nu moet ik extra zuinig zijn op het andere paar.

Bezienswaardigheden.

Na een kopje koffie op een leuk pleintje hebben we eerst de Mercado central bezocht, een overdekte versmarkt. Daar waren lokale producten te koop; van vlees tot vis, van groente tot Spaanse vinos. Het was bijna jammer dat we (lees; de mannen 😉) hier zelf niet koken, want dan hadden we heel wat lekkers mee kunnen nemen. We gingen door het centrum en kwamen via een wirwar van kleine straatjes langs de mooie kathedraal la Seu, ook wel bekend als ‘Catedral de Santa Maria’, aan het plein Plaza de la Virgin. Via de imposante 14de eeuwse toegangspoort Torres de Serranos, liepen we naar het park. Vanwege de hoge treden moest ik eromheen (denk dat ze in die tijd nog geen mindervaliden hadden 😉), om bij het groene schaduwrijke Turia park te komen.

Later in de middag zijn we met de auto naar het strand van Valencia gereden, waar we (hoe kan het ook anders) paella gegeten hebben. Het strand was enorm breed en zag er aantrekkelijk uit, maar daar kwamen we niet voor, dus reden we verder naar het bekende culturele complex ‘Ciutat de les Arts i les Ciencies’ ofwel de stad van Kunst en Wetenschap. Dit geheel bestaat uit zeven bijzondere gebouwen ontworpen door Calatrava (nooit van gehoord) en is gelegen in de drooggelegde Turia rivier. Het enige jammere was, buiten dat het bloedheet was, een deel van het basin droog lag door werkzaamheden. Gelukkig hebben we wel nog wat mooie plaatjes kunnen schieten van het water, de beelden en bijzondere gebouwen. Een ding weet ik zeker, hier kom ik vast ooit nog eens terug. Een aanrader wat mij betreft!

Playa

Als je van zwemmen slank wordt, wat doen walvissen dan verkeerd? 🤔

Het is warm en als het warm is, zoek je verkoeling in het water. Ik ook. Bij het zwembad kan ik redelijk ongezien, tenminste dat denk ik, het water in glijden. Ik leg mijn krukken aan de kant, ga op de rand van het bad zitten en laat mezelf in het water zakken. Zodra ik onderwater ben, zie je niets meer van mijn handicap en zwem ik net als ieder ander.
Op het strand van Moreira was dat wel iets anders. Het was zo bloody hot dat ik dolgraag een duik wilde nemen in de blauwe zee, maar durfde niet goed. Het idee alleen al dat ik bekeken zou worden als ik op een been het water in zou hupsen, hield mij in eerste instantie tegen. Maar ja, wie trekt er dan aan het kortste eind. Ik dus. Sven haalde me over en zei dat ik me niets van pottekijkers aan moest trekken en natuurlijk kon ik hem niet anders dan gelijk geven. Op krukken liep ik naast hem richting de zee. Daar moest ik mijn hulpstukken achterlaten en springend verder. Heel awkward, maar ik probeerde dat ‘bekeken’ gevoel te negeren. Zo snel als ik kon ging ik in het ondiepe water zitten en kroop ik letterlijk op mijn handen over de bodem naar het diepere gedeelte. Het was heerlijk verfrissend en ik was blij dat ik de ‘sprong’ gewaagd had. Iets minder blij was ik met manlief, die dit oncharmante tafereel gefilmd had voor het nageslacht… 🤨

Spreuk van de dag

Ze kon eindeloos kijken,
naar de golven van de zee.
Haar zorgen voor morgen
en haar gedachten,
met de golven mee.
Bijmar