Selecteer een pagina

Er is altijd wel iets om dankbaar voor te zijn. πŸ’–

Wow, het is bijna overweldigend de mooie reacties die ik heb mogen ontvangen uit onverwachte en onbekende hoek op het artikel ‘Weer fit na een amputatie‘ in de krant van afgelopen woensdag. Nooit gedacht dat het zoveel los zou maken bij de lezers. En dat er mensen zijn die de moeite nemen mij een berichtje te sturen vol mooie, lovende woorden, daar ben ik oprecht dankbaar voor. Ik heb nog niet alle berichtjes kunnen beantwoorden (ga ik wel doen hoor, beloofd!), maar weet dat ik het enorm waardeer. Het zijn de kleine dingen die je laten stralen! 😊

Bedankt voor de goede genen mam, we zien er fantastisch uit! πŸ₯°

Dat ik met mijn positieve instelling, doorzettingsvermogen en levenslust mensen inspireer, vind ik echt prachtig om te horen. Dat geeft mij weer energie om door te gaan en zin om te blijven schrijven. Maar weet je, het gaat een beetje vanzelf. Ik ben natuurlijk gewoon wie ik ben, niets meer en niets minder. Mijn glas is altijd half vol (voorkeur wijn πŸ€ͺ), al moet ik eerlijk bekennen dat het echt niet altijd even makkelijk is en ik soms (heel soms) het licht ook even niet zie. Gelukkig ben ik de bezitter van een paar goede genen en krachtige eigenschappen, met dank aan ons pap en ons mam, en kom ik relatief snel weer uit een dip. Ik streef niet naar perfectie, maar wil juist mijn imperfectie omarmen, er kracht uithalen en deze doorgeven. En verder… gewoon plezier maken in het leven! πŸ˜ƒ

Ride for the Roses

Door de enorme impact die corona heeft op onze samenleving en de onzekerheid die dit met zich meebrengt heeft het KWF besloten om de fietstocht in de strijd tegen kanker dit jaar niet te organiseren.

Wat een teleurstelling. Heel begrijpelijke en een verstandige keuze, maar ontzettend jammer. Na onze deelname aan vijf edities van de afgelopen jaren (2015-2019) wordt dit het tweede jaar zonder Ride. Voor mij persoonlijk is het wel een dingetje, omdat het jarenlang mijn houvast is geweest. Een doel om naar toe te werken, een drijfveer om te knokken, een stip aan de horizon. Samen met mijn vriendinnen, Ilse’s angels, fietsten we door Nederland om met elkaar stil te staan bij wat kanker met je doet en uiteraard om geld in te zamelen voor het goede doel. Meer en sneller onderzoek naar die vreselijke ziekte die teveel mensen keihard raakt. Ik zal op zoek moeten naar een nieuwe uitdaging, misschien toch ooit de plomp in met Swim to Fight Cancer (nee!! 😱). Laten we hopen dat we volgend jaar weer mogen knallen op de fiets.

Soms begrijp ik het niet, er zijn zoveel knappe koppen op de wereld en toch is de oplossing, behandeling of medicijn tegen kanker nog niet gevonden.

We sturen zelfs een ruimtevaartuig naar Mars! Waarom krijgen we dan het raadsel niet opgelost, de puzzel van kanker niet gelegd? Kanker blijkt erg ingewikkeld, het is een verzamelnaam voor wel honderd verschillende ziektes. EΓ©n ding hebben ze gemeen en dat is dat lichaamscellen verkeerd delen en groeien. Stom!

Vandaag bereikte mij het verdrietige nieuws dat Bibian Mentel, mijn held, mijn voorbeeld en inspiratiebron, uitbehandeld is. Uitzaaiingen. Ondanks dat ik wist dat dit bericht ooit zou komen, schrok ik er enorm van. Kippenvel over mijn hele lijf. Het raakt mij zo, omdat het ook mijn grootste angst is. Confronterend. Het laat zien dat het leven eindig is, dat we sterfelijk zijn, hoe sterk en positief je ook bent. Hoe graag je ook wilt. Gedurende de dag ontving ik verschillende lieve appjes van mensen die mij een hart onder de riem wilden steken, omdat ze weten wat Bibian voor mij betekent. Het is stil in mij en de angst bekruipt me, ik ben bang. Doodsbang. Letterlijk. En toch draait de wereld door, waar deze voor anderen stil staat. Het is oneerlijk en heel verdrietig. Voor haar en alle mensen die haar dierbaar zijn. Kutkanker! 😒

Zag je dat? Daar vloog weer een dag voorbij…

Hoeveel uur zit er in jouw dag? Bij mij standaard te weinig, want de dagen vliegen voorbij. Ondanks dat ik niet werk, maar ik heb het al druk met mezelf. πŸ™ƒ Meestal heb ik wel een soort dagplanning, want er is altijd wel iets te doen en ik wil me toch hier en daar een beetje nuttig maken. Maar als iemand aan het eind van de dag vraagt of ik alles wat ik wilde doen gedaan heb, moet ik daar met schaamrood op de kaken vaak ‘nee’ op antwoorden. Dat is best knap toch? πŸ˜‰ Dat ligt natuurlijk niet aan mij…nee de dagen zijn gewoon tekort! πŸ™„

OkΓ© het tempo waarin ik de dingen doe, ligt beneden de maat. Alles gaat overdacht, met beleid en dus langzaam. Althans, zo zou het moeten gaan. Natuurlijk probeer ik wel eens iets ‘snel’ te doen, maar daar word ik, vrij snel voor afgestraft. Krukken vallen dan op de grond of glijden (gelukkig zonder mij πŸ˜…) de trap af. Soms verlies ik door onoplettendheid mijn balans en val (net wel of net niet) met mijn schouder tegen een muur of eindig met mijn neus tussen de kussens op de bank. πŸ™„ Dan kijk ik snel of iemand het gehannes gezien heeft, maar gelukkig zijn er meestal geen getuigen van mijn onhandigheid.

Dagelijks probeer ik te genieten van de kleine dingen; wandelen met Leggy, handbiken met een vriendin of trainen bij de fysio. Schrijven, gewoon even buiten zitten, een praatje maken op straat, lezen of spelen met Sim. We moeten er zelf het beste van maken. Elke dag opnieuw. Een waardevol leven is tenslotte een verzameling van dankbare momenten. Fijn weekend! 😘

Spreuk van de dag

Soms droom ik dat de zomerzon,
als poeder in mijn broekzak kon.
Ik zou het naar de mensen gooien,
en heel de dag door blijheid strooien.
M.G.