Selecteer een pagina

Met volle angst vooruit. Lief leven

De vijf maanden na mijn laatste controle op 4 mei zijn voorbij gevlogen. Na het horen van de goede uitslag had ik het gevoel dat de hele wereld aan mijn voet lag. Nu is de onzekerheid weer terug. We beginnen opnieuw bij nul. De MRI en CT stonden gepland op donderdag 30 september. Normaal gesproken bouwt de spanning in de weken voorafgaand enorm op, maar nu was het anders. De stress had amper tijd om toe te slaan. De afleiding van een weekendje naar Sven in Oslo heeft mij door deze tijd heen geholpen. Eerst om er naar toe te leven, daarna het beleven ervan en nu het grote nagenieten. Misschien moet ik vaker een weekendje weg plannen zo net voor een controle. Hmmmm, goed idee, alleen mag ik dan wel weer wat gaan sparen… 😉

De dag voor de controles.

De woensdag was niet alleen qua weer een vreselijke dag, maar ook voor mij persoonlijk. Een grijze, grauwe dag met pittige regenbuien. Precies zoals ik me voelde; kl*ten. Tja daar wordt geen mens vrolijk van en ik al helemaal niet. Er stond niets op de kalender, geen afspraken en dus had ik alle tijd om lekker in mijn hoofd te zitten en mijn angsten aan te kijken. Mijn lijf protesteerde bij alles wat ik deed. Na één lade opgeruimd te hebben, was ik kapot en mijn rug leek in tweeën te breken. Er zat niets anders op dan er aan toe te geven en er een bank-hang-dag van te maken. Normaal ga ik er dan juist op uit om buiten mijn hoofd leeg te maken, maar dat kon ook niet. Regen, regen en nog eens regen en een handbike die nog altijd niet gemaakt is. 🙄

Guus Meeuwis ‘Geef mij nu je angst, ik geef je er hoop voor terug’.

Bij starten van de auto klonk het nummer van de gezellige (met zachte G) Brabander door de speakers. Hoe toepasselijk! Toeval? 🤷🏼‍♀️ Om mijn eigen zenuwen de baas te kunnen, zong ik maar heel hard mee. Op mijn gemak reed ik in mijn eentje richting Leiden. Frank gaat altijd mee als we aansluitend een gesprek hebben bij de arts, maar dat was deze dag niet het geval. Nu stonden alleen de twee scans achter elkaar ingepland. Wel had ik voor deze gelegenheid bewust mijn kleding en sieraden uitgekozen, wie weet brengt het geluk. 🙏🏼
Ik parkeerde de auto op de ♿️parkeerplaats en haalde met het liftje de rolstoel uit de auto. Mooi te zien dat er altijd wel iemand hulp aanbiedt, maar inmiddels red ik me prima, dus ik bedankte vriendelijk. Even later rolde ik door de draaideur naar binnen. Een medewerker van het ziekenhuis vroeg of ik Corona gerelateerde klachten had, die had ik niet, dus verwees hij mij vervolgens door naar de registratie balie voor rolstoelers. Ik scande mijn rijbewijs, beantwoordde de vragen die op het scherm verschenen en pakte de afspraken bon uit het apparaat. Op naar de vierde etage.

Voordat ik de scans in zou gaan, ben ik wel drie keer naar het toilet geweest.

Van de zenuwen, maar ook omdat niets zo vervelend is als een uur verplicht stil liggen, terwijl je hoge nood hebt. Lang hoefde ik trouwens niet op mijn beurt te wachten. Nog voor de afgesproken tijd werd ik opgehaald door een vriendelijke verpleegkundige. In het kleedhokje, waar nog altijd geen rolstoel in past 🙄, kon ik mijn sieraden af doen, mijn bh en broek uit en mocht ik een OK-broek aan. Vreselijk om de losse pijp te zien bungelen, daar word ik altijd zo verdrietig van, maar ja een broek met één pijp hebben ze natuurlijk niet. Daarna werd ik in de prikstoel gezet en werd het infuus aangelegd voor de contrastvloeistof die tijdens de scans zou worden toegediend. Nu was het wachten totdat de MRI beschikbaar kwam.

Met een MRI-scan worden afbeeldingen gemaakt van organen, botten en weefsels en wordt elk lichaamsdeel plakje voor plakje weergeven.

In de scan ruimte mocht ik op de behandeltafel gaan liggen, het viel me op dat het matrasje een stuk comfortabeler lag dan de vorige keer. Ik kreeg oordoppen in, een charmant haarnetje op mijn hoofd en een koptelefoon op mijn oren. Een loodschort werd over mijn bekken gelegd, ter bescherming van de schroeven en pinnen in het amputatiegebied. Onder mijn knie werd een kussentje gelegd, ik kreeg armsteunen om mijn armen ontspannen naast mijn lichaam te kunnen leggen en een noodknop in mijn hand voor het geval dat. De volumeknop van de radio ging aan 🙉 en ik sloot mijn ogen. Let’s do it!

Hersenspinsels.

De radioloog verliet de ruimte en sprak mij door de koptelefoon toe. ‘We gaan beginnen. Het onderzoek zal een klein uurtje in beslag nemen‘, zei hij. Er ging meteen van alles door mij heen en ondanks de afleidende combinatie van het harde geluid van de MRI (wist je dat de dreunende, metalige geluiden de 100 DB ruim overstijgen?) en de muziek van Q-Music sloeg mijn hoofd op hol. Hard kloppend geluid drong tot mij door en ik praatte mezelf moed in. Ik ben licht claustrofobisch en wilde in die tunnel absoluut niet in de stress schieten. Vooraf had ik daarom twee paracetamol genomen in de hoop dat het wat rust zou geven.

Deze scan duurt minder dan een halve minuut.
Stil liggen Ils.
Geen paniek. 
Gewoon niet die tunnel inkijken.
Ogen stijf dichthouden.

Deze scan duurt drie minuten.
Ik voel hartkloppingen.
Zweet breekt me uit.
Adem in, adem uit.
Oké, rustig blijven, het gaat goed.

Deze scan duurt meer dan vijf minuten.
Zouden de radiologen nu iets zien?
Kijken ze überhaupt mee of zitten ze aan de koffie?
Ik moet slikken, maar krijg mijn speeksel niet weg.
Het gevoel dat ik geen lucht meer krijg.
Weer die paniek.

Deze scan duurt tien minuten.
Een klein stemmetje zaait onrust.
Wat als er ook maar één celletje is blijven hangen?
Nee, heb vertrouwen Ils.
De kanker is weg.
En blijft weg.
Gewoon niet aan denken.

Deze scan duurt twee minuten.
Shit, ik moet niezen.
Niet nu, dan verstoor ik het onderzoek.
Moeten we opnieuw beginnen.
Ik weet hem te onderdrukken. 😅
Denk aan iets leuks.
Ga terug naar Oslo.
Ja, daar was het fijn.
Mooie herinneringen flitsen voorbij.

Totale chaos in mijn hoofd.

Nu kwam die mindfulness training toch wel van pas. Ik probeerde aan iets leuks te denken en steeds als mijn gedachten afdwaalden probeerde ik mezelf terug te brengen. Soms kon ik me even focussen op de muziek dan weer op de ademhaling. Het hielp mij iets te ontspannen. Na een uurtje waren we klaar en werd ik bevrijd uit de tunnel, van het loodschort, de koptelefoon, de oordoppen en het haarnetje. Voorzichtig kwam ik overeind. Onder begeleiding werd ik naar het kleedhokje gebracht, waar mijn infuus werd verwijderd en ik mezelf weer mocht aankleden. Dat was trouwens best lastig, want er stond een klein houten krukje waar ik op moest zitten om mij aan te kleden. Daar kukelde ik dus bijna vanaf, zo onhandig. Bij het tweede onderzoek zou ik mijn BH weer uit moeten doen, dus bespaarde ik mij die moeite.

Met mijn BH in mijn handtasje ging ik richting de CT afdeling.

Ik zat nog geen tien minuten en hoorde mijn naam al omroepen. Ik mocht meteen de CT ruimte in, omdat ook hier het kleedhokje niet geschikt is voor een rolstoel. Nu hoefde ik alleen maar mijn ketting af te doen. Ik mocht gaan liggen, met mijn armen hoog, langs de oren. De verpleegkundige verliet de ruimte en het scanapparaat gaf de opdracht; adem in, adem vasthouden…en adem maar door. De tafel bewoog lichtjes van voor naar achter en binnen vijf minuten was ik klaar. Nu kon ik er niets meer aan veranderen. De beelden waren gemaakt. Er is no way back. Het grote wachten is nu op de uitslag die officieel pas over twee weken gepland staat. Niet te doen. Daar begrijp ik werkelijk waar niets van. Wie verzint dat? Twee weken in onzekerheid…dat levert een hoop grijze haren en slapeloze nachten op. Fingers crossed. 🤞🏼

1 oktober 2018

Een dag om nooit te vergeten.

Ik mis je 😢
Elke ochtend als ik wakker word, mis ik jou lief been.
365 dagen per jaar, elke seconde van de dag, ik mis er geen één.
Je hebt een enorme leegte achtergelaten,
gelukkig kan ik er goed over praten.
Ik mis je nu al drie jaar lang,
en nog ben ik soms bang.
Wat de toekomst brengen gaat,
en wat er voor mij in de sterren geschreven staat.
Altijd de angst voor een recidief,
het leven is mij o zo lief.
Jij was mijn steun en toeverlaat,
mijn sterke stoere kameraad.
Jij zorgde voor balans en stabiliteit.
Gezondheid is geen vanzelfsprekendheid.
Ik mis het zitten op twee billen.
Dat zou ik dolgraag weer eens willen.
Mijn linkerbeen en rug ontzien van een zware last.
Mijn leven is volledig aangepast.
Ik spring en rol door het leven,
maar het is anders, dat is een gegeven.
Met een bril van weemoed kijk ik terug in de tijd,
en natuurlijk heb ik weleens spijt.
Dat ik soms ontevreden met je was,
te dik, te groot, te langzaam en de striae kwam mij niet van pas.
Maar wij waren samen één,
we waren een team, zoals jij was er geen een.
Kon ik de klok maar terug draaien,
dan zou ik je nog meer koesteren en paaien.
Met veerkracht en positieve energie,
is hoe ik het leven het liefste zie.
Een stapje naar voren en twee terug,
acceptatie leer je niet vliegensvlug.
Ik laat een traan van verdriet,
maar ben ook blij dat je mij hier achter liet.
Jouw offeren bood mij nieuwe kansen,
om verder door het leven te dansen.
Zoveel om voor te leven,
een hoger doel om na te streven.
Ik ben hier en jij bent daar,
maar we horen onlosmakelijk bij elkaar!

Liefs, Ilse 💖

Ze huilt, maar ze lacht. Maan

Op 1 oktober is het precies drie jaar geleden dat mijn rechterbeen volledig is geamputeerd. Is het al of pas drie jaar geleden? Zeg het maar, ik weet het niet. Op mijn netvlies staat nog altijd het moment dat ik wakker werd uit narcose en dacht, dit is het. Dit is onomkeerbaar. Hier moet ik het mee doen. Vanaf nu moet ik verder als invalide vrouw. Moet ik deze dag rouwen om het verlies van mijn been, letterlijk mijn steun en toeverlaat, of vieren dat ik al drie jaar ‘schoon’ ben? Die keuze heb ik natuurlijk zelf in de hand, maar misschien kan het samengaan? Ik herdenk met liefde en pijn in mijn hart mijn rechterbeen, maar vier op hetzelfde moment het leven! 🌹

Spreuk van de dag

Dik dun
Lang kort
Aan elk lijf is wel iets
wat er aan schort
Mooi lelijk
Behaard klein
Aan elk lijf is wel iets
minder fijn
Jong oud
Rimpels kaal
Aan elk lijf zit wel een
prachtig uniek verhaal
Fem.