Selecteer een pagina

Jeetje, wat heb ik lopen rommelen vannacht. Mijn blog had ik pas laat klaar (sorry πŸ™„), omdat ik na de massage pas begonnen was met schrijven en daarna had ik het druk met alles en niets. Mijn nieuwe kamergenoot zal wel denken, wat een drukke tante. Dus… ja, ik heb een nieuwe roomy, een man van zestig. Ik had wel aangegeven dat mijn voorkeur uitging naar een vrouwelijke roomy, of een hunk. Helaas dat is niet gelukt. πŸ˜‰

Mijn dag begon weer in het zwembad. Heerlijk baantjes zwemmen. Ook nu was het druk met revalidanten die in het ondiepe gedeelte loop-oefeningen deden. Dus mijn baantjes werden wat ingekort. Ik kreeg wel de opdracht mee, dat ik vijf slagen volle kracht moest zwemmen en daarna vijf rustige slagen. Mijn hartslag ging omhoog, dus ik deed β€˜iets’ goed. πŸ˜‰ In de fitnesszaal heb ik, met gezellige muziek op de achtergrond, al mijn oefeningen gedaan. De zweetdruppels stonden op mijn voorhoofd, wat zal ik sterk worden! πŸ’ͺ🏼

Na de lunch had ik een afspraak bij de psycholoog. Eerst zat ik te wachten in de wachtruimte, omdat ze mij niet kwam halen ben ik op haar deur gaan kloppen. Geen reactie, deur opengedaan, geen therapeut.πŸ™„ Toen ben ik gaan navragen bij een collega. Ze bleek wel in huis te zijn en ook zij zag dat ik in haar programma stond. Maar waar was ze dan? Ik heb nog gezocht, maar geen psycholoog gevonden. Na twintig minuten gaf ik het op en ben ik buiten in het zonnetje gaan zitten. De prothesemaker wist mij wel te vinden en kwam mij halen, want hij had mijn been iets aangepast en wilde mij zien lopen om te kijken of alles goed stond afgesteld. Na een paar keer de loopbrug op en neer te hebben gelopen wist hij genoeg. Voor nu was het goed. Ik ging meteen door naar het zelfstandig oefen halfuurtje en daar heb ik ook gelopen met krukken. Daarna had ik weer een half uurtje pauze, dus mijn plekje buiten weer opgezocht.β˜€οΈ Nu wist de dame van communicatie mij te vinden. Ze wilde het interview en de fotograaf plannen voor het personeelsblad. Terwijl wij zaten te plannen, kwamen Irene en Marie aanlopen.

Precies op tijd, want ik moest door naar de fysiotherapie.

Samen met de therapeut heb ik trap gelopen. Een rechte trap en eentje zoals thuis. Het ging prima, zolang ik mijn been maar stijf hield. Bekijk hier de video.

#Doeslief πŸ˜„πŸ˜„

Daarna mocht ik ook twee hellingen proberen. Dat was nog wel lastig. Bij de steilste helling moest ik zijwaarts naar beneden, net zoals bij wintersport. β›·Bij de amputatie loopgroep mocht ik buiten lopen met mijn lieve vriendinnetjes en ik denk dat zij het spannender vonden dan ik. πŸ˜„ Zo nu was mijn programma klaar en kon ik de meiden mijn kamer laten zien. Ik ging lopend naar boven en Irene in mijn rolstoel.Eindelijk kon mijn prothese uit, ik was er wel even klaar mee.

#sierlijkzitten πŸ˜ƒ

Rond vijven gingen we naar het restaurant. Nu zat Marie in mijn rolstoel en liep ik met krukken, zonder prothese. Vandaag zat de Orangerie vol, er was nog één tafeltje waar we konden aanschuiven. We moesten wat langer wachten dan normaal, maar wij hadden geen haast. Onze tafelgenoot zat daar echter anders in. Die goede man wilde gewoon β€˜snel’ eten. πŸ˜„Wij hebben gezellig getafeld en gekletst. Natuurlijk ook koffie gedronken bij de buurman. β˜•οΈπŸ˜ƒ We zijn boven in de huiskamer, bij de openhaard, nog een kopje thee gaan drinken. We hebben niet β€˜gekeezd’, maar wel lekker β€˜geklessebest’! Om half tien heb ik de dames bij de lift uitgezwaaid πŸ‘‹πŸΌ en ben ik naar mijn kamer gegaan. Tijdens het schrijven van dit blog, heb ik ook een beetje voetbal gekeken. Mijn mannen thuis zullen we blij zijn, Ajax won van Juventus! Jihoe!πŸ‘ŠπŸΌ

#nietsmeeraantoetevoegen πŸ˜‰