Selecteer een pagina

😱 Ik had een uitgebreid blog geschreven, wat denk je? Kwijt. Weg.

Met geen mogelijkheid terug te vinden. Hoe dan? 😡 Ik baalde enorm. Ondanks dat het misschien lijkt dat het een klusje van niks is, besteed ik toch best veel tijd aan het schrijven. En nu aan het zoeken…en het herschrijven. 🙄 Daarbij gaat het bloggen me de ene keer makkelijker af dan de andere keer. Zucht. Adem in, adem uit en door… 😬

De woensdagochtend startte gelukkig iets minder chaotisch dan de dag waarop de Gouden Hart Actie 💛 van Stichting Heel Haarlem Helpt gelanceerd werd. De actie staat en loopt, al blijft het nog een beetje zoeken naar waar, wanneer je wat post (publiceert) op Sociale Media. Het feit is dat ik mijn koppie weer aan het werk moet zetten en dat is ook wel weer fijn. Loop nu wel zowat de hele dag met mijn telefoon in de hand, omdat ik het gevoel heb dat ik snel moet kunnen schakelen. Maar ik hoef natuurlijk niet 24/7 beschikbaar te zijn. Gevalletje groot verantwoordelijkheidsgevoel. 😬Dat blijft voor mij een dingetje en een leerproces. Het moet wel leuk en binnen mijn kunnen blijven.

Om twaalf uur had ik een brainstorm sessie met een paar mensen van Rabobank NL. De vrouw die eerder bij mij thuis is geweest, had mij benaderd met de vraag of ik mee wilde denken over hoe er meer begrip kan komen op de werkvloer voor collega’s met een onzichtbare aandoening of ziekte, zoals een depressie, maar ook kanker of de gevolgen daarvan. Dus eigenlijk het onzichtbare, zichtbaar maken. Ik dacht eerst, waarom denken ze aan mij? Het missen van een heel rechterbeen is niet echt onzichtbaar te noemen. 🤔😄 Maar het gaat er meer om, het bewustzijn bij de collega’s te vergroten en daarmee ook de tolerantie.

Ik heb in de jaren tussen 2014 en 2018 natuurlijk genoeg ervaring opgedaan tijdens mijn re-integratie trajecten. Op het begin heeft iedereen een luisterend oor en begrip voor de situatie, maar er komt een moment dat het voor de meesten weer normaal is dat je werkt. Zo gaat dat. Toch ga je eerder naar huis en moet je regelmatig naar het ziekenhuis. Ja, ik durf mezelf wel een ervaringsdeskundige te noemen. Op het werk ben je krachtig, sterk en stoer, maar eenmaal thuis ben je uitgeput, emotioneel en kwetsbaar. En ja, natuurlijk wil ik mijn verhaal, gevoel en ervaring delen met het doel iets te kunnen betekenen voor een ieder die het moeilijk heeft.

In de middag kreeg ik, bij de fysio, mijn eerste dry needling behandeling voor mijn tenniselleboog. 🥴 Dry needling lijkt een beetje op acupunctuur. Er word een ‘droge’ (dry) acupunctuurnaald gericht op ‘triggerpoints’ geplaatst, die vervolgens kort gestimuleerd worden. Een triggerpoint is een verkrampt plekje in een spier dat naast lokale drukpijn vaak ook pijn ‘op afstand’ veroorzaakt. Toch een beetje gespannen ging ik op de behandeltafel liggen. Mijn therapeut legde precies uit wat ze ging doen, vervolgens zette ze de eerste naald op mijn arm, ging de spier in en begon te roeren. Au! 🥴 Ze telde tot drie toen ze het pijnlijke punt gevonden had en haalde de naald er weer uit. Niet fijn, maar de pijnscheut trok ook weer snel weg. Ze herhaalde dit nog twee keer, daarna werd mijn arm getapet met, jawel, rode tape. Mijn lievelingskleur. De rest van de dag had ik een zwaar gevoel in mijn arm en had ik wat spierpijn. Maandag herhalen we deze therapie.

Elke avond als ik in bed lig heb ik het eerste kwartier echt een naar vervelend gevoel in mijn fantoombeen. Een pijn die ik niet kan beschrijven, in een been dat er niet is. 😔 Het blijft bizar en een gekke gewaarwording. Meestal wordt het been vanzelf weer rustig, zodat ik me daarna weer kan ontspannen. Overdag heb ik ook wel van die pijnaanvallen, maar omdat ik dan meer afleiding heb, kan ik het beter verdragen. Ik heb ook wel een beetje geleerd te leven met pijn. Fantoompijn, fantoomkramp, lage rugpijn en een tennisarm. Kortom, een sportief typje. 😉 Ach, het went. Soms. En soms niet.

Spreuk van de dag 🌹

Wie schijnbaar altijd vrolijk is, ook al gaat het voor geen meter, kent echt niet minder ergenis, maar verbergt het gewoon beter. M.G. 🙃