Selecteer een pagina

Deze ochtend werd ik wakker met spanning in mijn buik. Een controle afspraak in het LUMC stond op het programma. Ik voel me goed en sterk, maar dat zegt helaas niet altijd alles.

Frank en ik gingen samen naar Leiden. Rond half twee waren wij bij het LUMC. Nu mochten we met recht parkeren op de invalide parkeerplaats. πŸ…ΏοΈβ™ΏοΈ Eerst moesten we ons melden op de 4de etage bij de afdeling Radiologie. Ik kwam echt maar net boven de balie uit, om mij aan te melden. Dat voelt trouwens niet okΓ©. Er zou een CT scan van mijn longen en heup gemaakt worden. Natuurlijk mochten we eerst plaatsnemen in de β€˜wachtkamer’. Redelijk op tijd werd ik opgeroepen. Met mijn rolstoel ging ik naar binnen. Omdat eerst mijn longen gescand zouden worden, werd gevraagd of ik mijn kettinkje wilde afdoen en mijn bh uit. De rolstoel paste niet in het kleedhokje πŸ™„, dus moest ik me deels uitkleden in de grote scan ruimte. Ik mocht gaan liggen op het betreffende bed en ze vertelde hoe de scan zou verlopen, alsof ik dat niet al wist. 😬 Er werd deze keer geen contrast vloeistof gebruikt. Had ik voor niks niet geluncht. πŸ™„ Het scanapparaat ging aan en ik hoorde een stem zeggen β€˜inademen , vasthouden… en ademt u maar door’. Ondertussen bewoog het bed waarop ik lag heen en weer. Na een kleine vijf minuten was het klaar, maar er gebeurde niets. Ze lieten mij wat langer liggen. Daarna zeiden ze dat ik naar ander scanapparaat moest, omdat die een beter beeld zou geven met het metaal (schroeven) wat ik in mijn lijf heb. Ik dacht echt even dat het mis was. Ik mocht nog even op de gang wachten totdat het andere apparaat vrij was. De zenuwen gierden inmiddels door mijn buik. Na tien minuten werd ik weer opgehaald. Nu mocht ik alles aanhouden en werd er een CTscan van mijn heup gemaakt. De radioloog zei wel dat het minimaal een half uur zou duren voordat de beelden beschikbaar zouden zijn voor de arts. OkΓ©, op naar de afdeling Orthopedie op de tweede etage. De wachtkamer was nagenoeg leeg wat ons verbaasde, meestal is het daar volle bak. Na een kopje koffie riep Dijkstra β€˜Moerkerk!’. Ik probeerde de uitslag van zijn gezicht af te lezen, maar hij keek heel serieus. Oh nee, het zal toch niet?😳 Maar net voordat ik zijn kamer in rolde, zag ik weer een vrolijk gezicht. Toen we eenmaal binnen zaten, schoof Nicolette (verpleegkundige specialist) ook aan. Ze begonnen eerst een kletspraatje, terwijl ik dacht β€˜vertel het nu maar!’ Eindelijk kwam het verlossende woord, de scan van de heup zag er goed uit. Het geplaatste zitbot en de schroeven waren voldoende vastgegroeid aan mijn linker bekkenhelft. Dat wilde zeggen dat op redelijk korte termijn gestart mag worden met het aanmeten van de prothese. Dus toch eerder dan verwacht. Jihoe! Ben ik net weg uit Heliomare, mag ik weer terug…πŸ™„πŸ˜„ Ook de scan van de longen liet geen gekke afwijkingen zien. Pfff…wat een opluchting! Prof. Dijkstra nam ruim de tijd voor ons, wat altijd prettig is. Hij vertelde ook dat ik mijn prothese waarschijnlijk niet dagelijks kan dragen, omdat dat teveel energie zou vragen. Ik heb namelijk niets meer om het been aan te sturen, de beweging moet uit mijn rug gaan komen. Hij wilde mij een realistisch beeld schetsen. Ook houdt hij zich bezig met de nodige ontwikkelingen rondom protheses en daar neemt hij mij zeker in mee. Goed we gaan het zien. Voor nu ben ik gewoon heel opgelucht en blij! 😊😘

Uit een doosje vol GELUKπŸ€:

Zet je stappen voorzichtig en je kunt overal gaan en staan.