Selecteer een pagina

Wat heeft een mens veel zooi eigenlijk hè?! Nu ben ik geen verzamelaar hoor, maar iets weggooien waar ik emotionele waarde aan hecht vind ik lastig. Al is het nog zo oud, of juist daarom…🤔 Frank is daar anders in, die gooit met gemak alles weg wat teveel is, of in de weg staat, of oud, of overbodig, of gewoon omdat het alleen maar ligt te liggen…😱 Gelukkig zijn de brieven, kaarten, prullaria van de kids en foto’s mijn afdeling en tja, daar ben ik dan ook al dagen mee bezig. Zo heb ik alle kaartjes die ik gekregen heb in Heliomare vandaag opnieuw lezen. Jeetje, ik kreeg er weer kippenvel van. En ondanks dat ik dacht de kaartjes op te kunnen ruimen, is me dat niet gelukt. De warme bemoedigende woorden van iedereen, wil ik heel graag bewaren en in mijn hart bij me dragen. Niets in de prullenbak of bij het oud papier, maar bewaren als een mooie herinnering van een hele zware tijd. Deze kaarten hebben mij er tenslotte doorheen gesleept. En mocht ik het even niet zien zitten, weet ik waar ik jullie opbeurende woorden kan vinden om mijzelf te sterken. 🥰

Een kaartje, kleine moeite, groot plezier!
Ook nu in de Coronacrisis.

Vaak doe ik mee met enquêtes, als ik denk dat mijn mening, zorg of ervaring bijdraagt aan de verbetering van het vraagstuk. Zo zag ik op Social Media een enquête voorbij komen van het KWF op het platform van het NFK, Nederlandse Federatie van Kankerpatiëntenorganisaties, over precies dat punt, waar ik mij zorgen over maak. ‘Wat zijn de gevolgen van de coronacrisis voor kankerpatiënten? Met het beantwoorden van de vragen helpen we patiëntenorganisaties, ziekenhuizen, artsen en de politiek om landelijke afspraken te maken over hoe kankerzorg zo goed mogelijk door kan gaan tijdens deze coronacrisis.’ Ik heb mijn bijdrage geleverd door mee te doen en hoop dat velen volgen, zodat de (ex)kankerpatiënt niet vergeten wordt in deze bizarre tijd.

Om mijn onrustige gevoel te sussen, heb ik een opnieuw contact gezocht met Nicolette, de verpleegkundige specialist, over de gecancelde controle afspraak in het LUMC. Omdat ik had vernomen dat het AVL nog wel controles uitvoerde, stelde ik de vraag of ik misschien daar terecht kon. Tegen beter weten in, dat wel, maar ik vond dat ik het toch moest proberen. Vrij snel kreeg ik een reactie terug, dat het op dit moment niet mogelijk is patiënten onder te brengen bij een ander ziekenhuis. Ik had niet anders verwacht en heb alle begrip hoor, maar ik heb nogal wat achter de rug de afgelopen jaren en ben gewoon bang. Ze beloofde mij zo spoedig mogelijk een nieuwe datum te geven, ik stond bovenaan haar lijstje. Nou ja, dat was in elk geval iets. Enigszins onverwacht kreeg ik op het einde van de dag een positief mailtje, er was groen licht voor enkele controles van (ex) oncologie patiënten. Het was gelukt om mij op 15 april in te plannen. Super fijn! Nu maar hopen dat het niet weer gecanceld wordt, want ze verwachten de komende weken de ‘Corona’ piek op de IC’s. 🤞🏼 Naar zeggen heeft het LUMC alles prima onder controle en dat is heel goed om te horen.

Met sportfysio Inge had ik afgesproken elke dag wat huiswerk oefeningen te doen voor mijn tenniselleboog. Mijn ochtend begon dus met wat rekken en strekken voor het losmaken van de spieren in mijn schouders en armen. Op zich mag ik wel handbiken, maar niet vol power de vijfentwintig kilometer in één tocht. Verdeeld over de dag mag ik twee of drie kleine fietstochtjes maken, met ondersteuning, puur om mijn arm in beweging te houden. Lastig voor een fanatiekeling zoals ik, maar ik moet goed voor mijn lijf zorgen. Dolgraag wil ik van de vervelende zeurende pijn af, dus luister ik wel degelijk naar het advies. Ik moet wel. In de ochtend heb ik een rondje van een kleine acht kilometer gehandbiked om landgoed Elswout heen. Heerlijk, haren in de wind, langs het bos, zonnetje erbij en ondersteuning aan. 💨

De post bracht mij vandaag terug in de tijd. Mijn vader had een envelop toegestuurd met oude brieven van mij aan hem en Riet. Gevonden ergens in een kastje. Ook aan het opruimen pa? 😂 Post uit de jaren 1988, 1991 en 1992. Vergeeld. Wow, dat is lang geleden. 😱 Zo leuk! Sommigen geschreven op ‘vliegpapier’ of ‘luchtpost’ 🤔 je kent het wel, dat hele dunne blauwe papier. Met spelfouten, dat viel me wel op… 🙈Een aantal kwam zelfs uit de tijd dat ik samen met Inge in El Arenal op Mallorca werkte als propper. 🥳 Een paar onderwerpen kwam in elk schrijven terug; hard werken 😅, wisselen van werkgever 🤨 (van discotheek Grafity, naar Yes, naar de Heinikenbar, naar Riu Palace), geld gebrek 😱, veel dansen 💃 en weinig slapen. 🥱 Viva la vida!🎉Die brieven gaan dus in mijn oude fotodoos, zodat ik die bij een volgende opruimactie weer tegen ga komen en opnieuw zal lezen. Met dezelfde glimlach op mijn gezicht als vandaag. 😊

Vanavond heeft Rutte bekendgemaakt dat we de ‘intelligente lockdown’ nog een maand verlengen. Scholen, kinderopvang, kappers en horeca blijven tot en met 28 april gesloten. 😳 Ook de anderen maatregelen blijven gehandhaafd, dus zoveel mogelijk thuiswerken, minimaal 1,5 meter afstand tot elkaar bewaren en groepen groter dan drie personen zijn verboden. Ondanks dat ik volledig achter de maatregelen sta, vind ik het wel pittig hoor. Dat betekent onder andere dat we voorlopig geen bezoek kunnen brengen aan pap of mams en dat de kinderen aan huis gekluisterd blijven, terwijl ze natuurlijk het liefst met vrienden de hort op gaan. Het is niet anders. Volhouden allemaal, want alleen samen kunnen we ervoor zorgen dat we deze crisis doorkomen. Stay strong!

In het kader van de fotochallenge, heeft mijn zus een paar foto’s van vroeger aangeleverd. Mooie plaatjes met warme herinneringen. ❤️

Wat een schatjes hè?! 😍
Buitenspelen met de buurtjes van de Beukendreef in Berkel-Enschot.

Spreuk van de dag🌹afkomstig van één van de kaarten uit Heliomare.

Een kracht die jou laten leven, die altijd moed blijft geven. Die kracht gaat nooit voorbij, al breekt het af en denk je weer het wordt nooit goed, dit kan niet meer. Toch is er dan die kracht in jou. Een kracht die jou laten bouwen, die hoop geeft en vertrouwen, die kracht gaat nooit voorbij.