Selecteer een pagina

‘Mam, kun je even komen? Ik heb een gat in mijn hoofd en heb eigenlijk een afspraak om mijn catcherspak naar Kinheim te brengen’.🤕

Ik schrok me rot toen Sven belde en mij vertelde dat hij zijn hoofd zo hard gestoten had, dat het bloed eruit gutste. Precies de dag voor vertrek naar Noorwegen, zorgde meneer nog even voor de nodige commotie. ‘Gaat het wel? Moet je naar de dokter?’ vroeg ik als bezorgde moeder. Nee, dat was volgens hem niet nodig, met een natte koude doek probeerden ze het bloeden te stelpen en de pijn te dempen, maar wat praktische hulp kon hij wel gebruiken. ‘Oké, ik ben niet heel snel, maar kom eraan!’

Snel sprong ik de trap naar beneden, deed mijn linkerschoen aan en griste de autosleutel uit de la. Toch een beetje bezorgd stapte ik in de auto, legde het zitkussen op zijn plek en klapte het linker gaspedaal uit. En gas er op. 💨 Binnen tien minuten stond ik bij Josefien voor de deur, waar beiden in badjas al buiten stonden. Sven liet de hoofdwond bij zijn kruin zien. Ai… dat zag er heftig uit, het moet een behoorlijke klap zijn geweest dat was duidelijk. Het had hevig gebloed, maar het leek een oppervlakkige wond, dus plakken of hechten hoefde ons inziens niet. Hij zou het wel overleven. Godzijdank! 😅 Zoonlief gooide het honkbal-pak in de auto, zodat ik meteen door kon naar Kinheim en hij even rustig kon bijkomen van de klap en de schrik.

Het was gek zo’n laatste dag, want ik had het liefst de hele tijd zijn handje vasthouden.

Maar hé, het is dan wel mijn oudste die het nest verlaat, het is ook een grote volwassen kerel die daar natuurlijk helemaal niet op zit te wachten. En daarbij moet ik tegenwoordig concurreren met zijn vriendin. Een oneerlijke strijd. 😉 Hij liep in en uit en was de hele dag druk met van alles en nog wat. Pas in de namiddag was alles gedaan wat gedaan moest worden en was er tijd voor een aperitiefje in de tuin. Buuf Marie kwam nog een leuk overlevingspakketje afgeven om mee te nemen. Pindakaas, hagelslag, bier, drop en stroopwafels, Hollandser kon het niet. Rond half zeven stapten we op de fiets om naar de stad te gaan, waar we een tafeltje voor vijf gereserveerd hadden bij Bistrot Toujours op de Oude Groenmarkt. Het was erg gezellig en we hebben echt heerlijk gegeten en gedronken.

Lykke til og ha det gøy i oslo!

Thuis ging iedereen vrijwel meteen naar bed, omdat de wekker om half vier af zou gaan. Zelf bleef ik nog even beneden om het programma B&B Vol Liefde terug te kijken, waar een oud collega van mij aan meedoet. Zo geestig! Eenmaal in bed kon ik de slaap maar moeilijk vatten, mijn hoofd maakte overuren. Net voordat de wekker afging schrok ik wakker (ik was dus toch in slaap gedommeld) van het gerommel van de koffers. Het was zover. Frank was al op, ik maakte Lynn wakker en samen gingen we naar beneden om Sven uit te zwaaien. Vriendin Joos zou hem naar Schiphol brengen, daar horen wij als ouders natuurlijk niet meer bij te zijn. Met een hart dat overstroomde van trots en liefde, maar ook met pijn in mijn buik gaf ik mijn kanjer een hele dikke knuffel en pinkte ik stiekem een traantje weg. Ik wenste hem enorm veel succes en plezier en troostte mezelf met de gedachten dat de tijd voorbij zal vliegen en het zo weer kerstmis is. Hade kjære!

Loslaten is niet laten vallen, maar iemand de kans geven op eigen benen te staan.

Het vertrek van Sven roept veel herinneringen op, omdat het me doet denken aan mijn eigen vertrek destijds naar Spanje. Al ging ik niet om te studeren, maar om te werken en keiharde peseta’s te verdienen. 😜 Nu pas besef ik echt wat mijn moeder doorgemaakt heeft. Haar jongste spruit ging op haar achttiende naar het onbekende buitenland. Dat zal zeker niet gemakkelijk zijn geweest. Ik stam uit de vorige eeuw 😏 en in die tijd hadden we nog geen internet, mobiele telefoons of FaceTime (videobellen). De afstand was daarom enorm, Spanje lag gevoelsmatig aan de andere kant van de wereld.

Nee, ons contact verliep via de luchtpost, de fax en Collect calls. Je weet wel, telefoontjes waar de ontvanger de kosten voor zijn rekening neemt. We belden wekelijks op een vaste dag en tijdstip, dus het heeft ons mam heel wat centen gekost. En wat hebben we veel brieven geschreven, een groot aantal ligt nog altijd boven in de kast. Jammer dat ik hier nu niet meer met mams over kan praten. Niet meer kan vragen hoe zij het toen ervaren heeft en wat ze gedaan heeft om het gemis enigszins te verzachten. Ach, als Sven net zoveel gaat genieten als ik in die tijd gedaan heb, komt het helemaal goed! Hij is slechts 1400 kilometer (😱) en één belletje of Facetime gesprek bij mij vandaan❣️

Heliomare

‘Uw protheseknie is aan onderhoud toe. Hij kan zonder beperkingen worden gebruikt. Neem contact op met uw orthopedisch instrumentmaker’, gaf de Ottobock app aan.

Nou, de instrumentmaker was mij voor, want hij appte zelf al toen we in Italië zaten, dat mijn knie toe was aan een servicebeurt. We maakten een afspraak voor na de vakantie en dat was dus vandaag. Goeie timing, zo na een gebroken nacht en het uitzwaaien van Sven, maar goed. De wekker ging voor de tweede keer en nu om half acht, ik had net drie uurtjes geslapen. 🥱 Vermoeid stond ik op, sprong onder de douche, dronk een kop koffie, at een bakje muesli en stapte in de auto. Frank had Leggy en de rolstoel al achterin gezet, wat erg fijn was, want dat scheelde mij een hoop gedoe. Aangekomen in Wijk aan zee, parkeerde ik de auto voor de deur van Livit en huppelde naar binnen.

Terwijl ik een kopje koffie kreeg aangeboden vroeg Cor of het oké was dat er een assistent revalidatie arts zou meekijken, omdat deze arts in opleiding nog niet eerder een patiënt met een hemipelvectomie had gezien. Natuurlijk stond ik daar voor open, dus even later kwam de jongeman de praktijkruimte binnenlopen. We hebben uitgebreid gesproken over de aandoening, het revalidatietraject en de prothese. Ondertussen liet ik de prothesemaker zien waar het korset niet goed aansloot, zodat hij meteen wat aanpassingen kon doorvoeren. In de tijd dat hij de knie zou vervangen voor een tijdelijke serviceknie, kon ik mooi naar mijn tweede afspraak met de ergotherapeut van Heliomare.

BerkelBike; een driewieler waarbij de aandrijving geschiedt met zowel armen als benen. Een combinatie dus van een handbike en een driewielige ligfiets.

Met de rolstoel nam ik de lift naar de begane grond, vervolgens rolde ik de gangen door richting de sporthal. Het was best vreemd om na zo’n lange tijd terug te zijn, maar het voelde ook vertrouwd. Onderweg en in de hal kwam ik een paar van mijn oude therapeuten tegen. Het was super leuk om kort even bij te praten. Mijn ergotherapeut had mij uitgenodigd voor een testrit met de ‘BerkelBike‘ en omdat ik het leuk vind om van alles uit te proberen, hadden we een afspraak gemaakt met de leverancier. In de sporthal werd er hard gewerkt door revalidanten, zoals ik in mijn tijd dat ook gedaan heb; ochtendgym, tennisles en boogschieten, maar geen spoor van de therapeut of de driewieler. Terug naar start dus.

In de centrale hal trof ik mijn afspraak en samen gingen we het parkeerterrein op, waar we de bus van BerkelBike zagen staan. Een andere dame ook met één been was al aan het testen. Zij mist net als ik haar rechterbeen (kunnen we weer geen schoenen uitwisselen 🙄), komt ook uit Haarlem en was net als ik gekleed in zwart/wit. In alle opzichten matching dus. 🤪 Gek eigenlijk, dat ik haar nooit eerder gezien heb. Het is net alsof je in een spiegel kijkt, omdat zij precies hetzelfde beweegt als ik. Confronterend ook, dat gold trouwens ook voor haar. Ondanks dat zij een zeer ervaren eenbenige is, kende ze weinig lotgenoten, dus voor haar was het eveneens fijn een soortgenoot te zien.

Trainen met de BerkelBike maakt je weer mobiel en zorgt ervoor dat je het lichaam fit en in conditie kunt houden.

Deze bijzondere driewieler stond in een Tacx, zodat we ‘droog’ op de plaats konden oefenen, voordat we het terrein op zouden gaan. Mijn voet werd vastgezet aan het pedaal en zo kon ik sinds lange tijd de fietsbeweging met mijn linkerbeen maken, terwijl mijn armen aan het handbiken waren. Het voelde meteen goed en was leuk om te doen. Het ziet er misschien wel een beetje gek uit, maar het is de manier om dat linkerbeen mee te laten trappen. Zo kun je harder en sneller fietsen, heb je maximale conditietraining, worden veel spieren weer actief en zorgt het voor een betere doorbloeding in de benen. De fiets kan met en zonder ondersteuning geleverd worden. Allemaal pluspunten dus. Het enige minpunt voor mij was de ‘terugtrap’ of beter gezegd de ‘terugdraai’ rem, omdat je door het stuur naar je toe te trekken in een fractie van een seconde stil staat en je bijna over het stuur vliegt. 😬 O ja, en de prijs…
Dit hulpmiddel zou je kunnen aanvragen als sportvoorziening, of als vervanger van de handbike als vervoersmiddel. Nou ja, ik heb natuurlijk al een sportrolstoel en ben tevreden met mijn handbike. Ik laat het eerst allemaal maar eens even bezinken. Het is in elk geval goed te weten dat het bestaat, dat er zelfs een aankoppelmodel is wat voor mij handiger zou zijn, omdat ik dan altijd mijn rolstoel bij me heb. Ik ben weer wat wijzer en heb er een lotgenootje bij. Binnenkort gaan we samen een bakkie doen en Haarlem onveilig maken. Twee blonde dames, beiden met één en hetzelfde linkerbeen, dat is toch hilarisch?! 😂

Nieuwsgierig hoe dat fietsen met armen en één been eruit ziet?

Bekijk hier het oefenen op de Tacx, heel ver kom je er overigens niet mee. 🙃 Zie hier de eerste proefrit met de BerkelBike Pro. Let op, zelfs het vlaggetje is door gestyled in de kleuren zwart/ wit. Dat kan geen toeval zijn. 😊 De laatste opnames met de aankoppel versie zie je hier en hier.

Spreuk van de dag

Wanneer je alles probeert te controleren,
geniet je nergens van.
Relax, haal diep adem en laat los.
Leef in het moment.
thedailyquotesnl