Selecteer een pagina

Lichtje in de tunnel

Het regende donderdagochtend stevig, Lynn keek mij bij het ontbijt lief aan en vroeg of ik haar (‘heel erg alsjeblieft, ah mammie…’) naar school wilde brengen. Nou kun je daar van alles van vinden, want nee ze smelt echt niet van een drupje hemelwater, en ja vroeger moest ik ook ‘gewoon’ op de fiets van Berkel-Enschot naar Tilburg, weer of geen weer, maar toch wilde ik haar tegemoetkomen. Waar wij vroeger echt nog wel eens een regenpak aantrokken (ook liever niet hoor, want je zweette als een ijsbeer in de tropen in dat polyester ding, maar op aandringen van moeders deden we dat dan toch 😬 ) hebben onze oogappeltjes deze nooit willen aanschaffen. ‘Mam, doe normaal, daar ga ik echt niet in rondlopen!’ Liever de hele dag zeiknat in de les, dan vijftien minuten ingepakt op de fiets. Natuurlijk begrijp ik dat…niet! 🙄 Maar weet je, eerlijk gezegd wilde ik haar best met de auto brengen, gewoon omdat het kan. Heel lang was ik afhankelijk van alles en iedereen, maar nu ik zelf kan beslissen, geniet ik van die vrijheid. Dus ja, ik heb ons Lynn met liefde naar school gebracht en met nog meer liefde weer opgehaald. 😃 Op de terugweg stelde ik haar voor om van deze beladen dag, toch ook iets moois te maken en daar hoorde (volgens ons) een lekker taartje bij. Samen reden we naar de banketbakker in Overveen, daar kozen we vier verschillende gebakjes en rekenden af. Toen de dame achter de balie de gebaksdoos aan mij wilde overhandigen, gooide ik mijn krukken de lucht in, om te laten zien dat ik geen hand vrij had. ‘Oh heb je je been gebroken?’ vroeg ze. ‘Eh nee…die is afgebroken’. 😂 Ze schrok zich rot, keek nog eens goed, gaf de doos aan Lynn en verontschuldigde zich, wat natuurlijk helemaal niet nodig was. Lachend liepen we terug naar de auto, zo hebben we toch een klein lichtpuntje gecreëerd in de donkere tunnel van 1 oktober.

Blaadjes

Het is duidelijk herfst, een mooi jaargetijde, maar voor mij is het nu extra oppassen geblazen. Al die natte blaadjes op de weg, maken het spiegelglad en dus levensgevaarlijk voor een eenbenige. Bijna ging ik onderuit, toen één van mijn krukken weggleed op zo’n stom klein geel/oranje blaadje. 😱 Mijn hart sloeg een slag over en ik voelde tintelingen in mijn vingertoppen. Pfff, daar kwam ik goed weg. Ook toen ik op mijn handbike naar het tuincentrum ging voor een bosje bloemen, ‘rolde’ ik tegen de herfst aan. Bij het stoplicht aan de randweg stond ik te wachten op het groene licht en toen ik over mocht steken, probeerde ik weg te komen. Eerst met het automatische knopje om de elektrische ondersteuning in te schakelen en daarna op armkracht, maar er kwam geen beweging in de fiets, omdat het wiel ging spinnen op het natte wegdek. Het is trouwens super onhandig dat bij veel stoplichten de weg oploopt om over te steken. Gewone fietsers halen mij altijd in, terwijl ik alle zeilen bij moet zetten om op gang te komen. Een enkele keer laat ik mij helpen, als het stoplicht weer op rood dreigt te springen accepteer ik de hulp in de vorm van een duwtje in de rug. Maar ja, nu stond ik alleen voor het stoplicht en het kostte mij behoorlijk wat gedoe om weg te komen. Uiteindelijk lukte het wel, maar voel me op zo’n moment best onhandig en lullig. En hoe mooi ik onze jaargetijden ook vind, ik kijk niet echt uit naar een strenge winter met vorst en sneeuw, want dan wordt het voor mij onmogelijk om erop uit te gaan.

Na regen komt zonneschijn

Het is weer zover, ik zit in een klein dipje, de tranen zitten hoog en het lukt even niet om sterk te zijn. Het is dierendag, ik mis onze Body en los daarvan, doet alles zeer. Mijn persoonlijke weerbericht is dan ook wisselvalig. ‘Het is zwaar bewolkt, het zonnetje heeft weinig kracht om door het wolkendek te breken, af en toe valt er een bui en staat er een matige wind’. Precies zoals het buiten is. Ik ben een mens van de zon, heb eigenlijk een hekel aan slecht weer, al heb ik nooit echt last gehad van een herfst- of winterdip. Mijn lichaam doet overal pijn; mijn tennisarm voelt terug bij af, mijn onderrug is pijnlijk en stijf, er hangt een zeurende spierpijn in mijn schouders en ook de fantoompijn speelt mij parten. Kortom ik voel mij honderd en tien in plaats van vijftig en dat stemt mij op z’n zachtst gezegd niet blij en dan helpt dit herfstachtige weer ook niet. En dit terwijl ik afgelopen week een gesprek heb gehad met de sportarts en ik dacht dat ik met mijn tennisarm wel degelijk vooruitgang had geboekt. We hebben voorlopig afgesproken niet over te gaan tot de veelbelovende injectie behandeltechniek, de ITEC Methode, maar daar heb ik nu alweer spijt van. Ik was voor het gemak vergeten, dat ik toen nog aan de pijnstilling zat, waardoor ik het gevoel had dat het goed ging en daar zit misschien de crux. Zoals altijd, was ik weer eens te laat met het bijbestellen van mijn medicatie (stom, I know), waardoor ik nu al een paar dagen zonder zit. Soms denk ik dat het goed gaat en ik ook prima zonder (of met minder) medicijnen kan, maar dat is misschien een utopie. Een ezel stoot zich geen tweemaal aan dezelfde steen, nou, ik wel! Maandag ga ik met gierende banden naar de apotheek en hoop ik met de nodige pillen de pijn weer onder controle te krijgen en dan gaat het zonnetje vanzelf weer schijnen. Want, na regen komt zonneschijn!

 

Spreuk van de dag 🍁

De boom in het bos, liet in de herfst alles los. Alles liet hij gaan. Hij fluisterde zacht;
Loslaten is nodig om sterker in het leven te staan. ✨