Selecteer een pagina

Ondanks dat ik maar één therapie op het dagprogramma had staan, begon de dag chaotisch druk. Ik werd om iets voor acht gewekt en hoorde dat de wondverpleegkundige om half negen aan mijn bed zou komen om de wond te verzorgen. Ik dus ‘snel’ naar de wc, tandenpoetsen, haren kammen en terug het bed in. De wondverpleegkundige had een stagiair en een arts meegenomen om de vooruitgang van de huid te bekijken. Het zag er goed uit, maar de huid bleek niet overal even goed te pakken. Van de 80% tijdens de eerste controle bleek nu nog maar 50/ 60% van de huid aan te sluiten. De andere plekken hadden het moeilijk. Ik schrok daar dus enorm van. Betekende dit weer vertraging? Maar nee dat was niet zo, want een huidtransplantatie pakt blijkbaar nooit 100%. De artsen waren tevreden en probeerden mij gerust te stellen. Goed, oké, als zij dat zeggen. Vervolgens werd de wond schoongemaakt en verpakt. Dit alles had best veel tijd in beslag genomen dus ik moest snel wassen en ontbijten om op tijd te komen bij mijn ‘enige’ therapie van de dag. Iets voor tienen ging ik als een speer richting sporthal voor de ochtend gymnastiek. Vandaag was het weer veel ‘gezwaai’ om de armspieren sterker te maken. Na afloop heb ik weer een bakkie gedaan in de Oranjerie.

Om kwart over elf kwam Inge langs voor een massage. Alweer? Ja alweer. 🤗 Heerlijk en zo fijn dat ze dat voor mij wil doen. Maar voordat ze aan de slag ging, heb ik haar assistentie gevraagd bij mijn kruklopen. Alleen kan en mag ik het niet, maar met Inge naast mijn zijde ging dat prima. Toen ik na de massage weer zen en ontspannen was, hebben we ter afsluiting samen een kopje thee gedronken in de woonkamer.

De lunch had ik meegenomen naar mijn kamer en toen ik bijna klaar was, kwam Alice op bezoek voor een interview voor het weekblad Margriet. Ze had een prachtige bos bloemen voor mij meegenomen, zo lief. Alice was bij mijn verhaal uitgekomen, doordat onze dochters bij elkaar in de klas zitten en vriendinnen zijn. We hebben bijna twee uur zitten praten en nog hadden we tijd te kort. Goed dat het hele gesprek opgenomen was, want het is een groot, complex, heftig en misschien ook warrig verhaal. Knap als je daar een mooi artikel van kan maken. Ik voel mij sterk en energiek vandaag, dus mijn strijdlust zal voelbaar geweest zijn. Wanneer de foto gemaakt wordt en het artikel uiteindelijk gepubliceerd zal worden is nog niet bekend, dat hoor ik ter zijner tijd.

Esther en Loes kwamen namiddag op visite en hadden een mooie bos bloemen en heerlijke nootjes en chocolaatjes mee. Wat een verwennerij weer. 😊 We hebben gezellig gekletst in de huiskamer bij mijn favoriete plekje, de openhaard en de kerstboom. Ineens kreeg ik het op mijn heupen (bijzondere woordspeling 😉) en wilde ik heel graag naar mijn kamer om te gaan liggen. Zo gezegd, zo gedaan. We keuvelden vrolijk verder, totdat het tijd was voor hun eetafspraak.

Poe, wat een dag. Best veel gedaan; getraind, gerelaxt, gepraat en gekletst. Al met al, een mooie dag! 😃

Cadeautje 13 van de Rituals advent kalender🎄🎅🏼 was een maskertje! 🤗

Je hoeft niet altijd vol gas, om lijnrecht naar je doel te gaan. Als langzaam geen vooruitgang was, hadden slakken nooit bestaan.

Martijn Gijzemijter