Selecteer een pagina

Het is en blijft zo gek. Mijn rechterbeen is er niet meer, maar ik voel hem bijna elk moment van de dag. Vervelend ook. Fantoompijn en fantoomsensatie. Voor mijn eerste operatie in 2014, toen ik nog een gezond been had, was ik mij er nooit zo bewust van. Ik voelde dat been niet, nou ja wel als ik mij stootte of aanraakte natuurlijk, maar nooit zoals ik dat nu doe. Dat been was er gewoon, net als mijn linkerbeen. Vanzelfsprekend. Nu heb ik afwisselend pijn, kramp en tintelingen. πŸ˜” Ik kan zelfs precies aanwijzen waar ik wat voel. Stom he?! Woensdag komt de oncologisch verpleegkundig, toch maar weer eens bespreken wat ik hiertegen eventueel nog kan doen.

Vorige week zaterdag, de avond voor de Ride 🌹, heb ik een gedicht gedeeld met mijn angels. Een terugblik op het afgelopen jaar. Vandaag deel ik het graag met jullie.✨

Kracht

Spanning in al mijn vezels.

De diagnose valt.

De kanker is terug. Of nooit weggeweest.

Mijn wereld stort in.

Paniek maakt zich van mij meester.

Ik moet afscheid nemen van mijn rechterbeen.

Waarom? Waarom ik?

Ik ben boos en verdrietig.

Ik begrijp het niet.

Ik voel me wanhopig.

Hoe dan?

Het zijn vragen zonder antwoorden.

Maar ik heb het ondergaan.

Een keuze had ik simpelweg niet.

Alles is anders.

Van de een op de andere dag.

Wat ooit zo vanzelfsprekend was, is het niet meer.

Maar wat een kracht kwam er naar boven.

Nooit geweten dat dit in mij zat.

Sterk zijn, was de enige optie die ik had.

Ik ben hard gevallen, heel hard.

Meerdere keren zelfs.

Donkere wolken verzamelden zich boven mij.

Geen zonnestraal te bekennen.

En toch is het mij gelukt, om ook weer op te staan.

Een lichtbundel te vangen.

Mijn oerkracht en overlevingsdrang namen het over.

Met de w-Ilse-kracht als sterkste wapen.

Alles is anders. Echt alles.

Daar kan ik niet omheen.

Maar het leven is mooi.

Al heeft het schaduwkanten.

Ik geniet van dat wat ik nog kan.

En heb verdriet om dat wat ik heb moeten inleveren.

Er zijn momenten van kwetsbaarheid en afhankelijkheid.

Maar kracht, lef en positiviteit brengen mij waar ik wil zijn.

Iedereen kent zijn ups en downs.

Dat zal bij mij niet anders zijn.

Maar laten we hopen, bidden en duimen, dat het vanaf nu bergopwaarts gaat.

En ik deze zware tijd, voor eens en altijd achter me laat.

Ilse🌹