Selecteer een pagina

Vanochtend heb ik me heerlijk ‘verslapen’ tot negen uur. Dat was eigenlijk niet de bedoeling, omdat ik om die tijd bij de fysio had moeten zijn. Nou ja, kan gebeuren. Nu kon ik rustig ontbijten en me klaar maken voor de VAC wissel. Ook deze keer mocht ik vooraf douchen. Dus spulletjes gepakt; Shampoo, crème spoeling en Rituals doucheschuim. Met de brancard werd ik onder de douche gezet en kon ik heerlijk douchen, terwijl de verpleegster het plastic van de wondverpakking voorzichtig probeerde los te maken. Ik heb zelf mijn haar kunnen wassen en dat is zo fijn om zelf te doen. Het plastic en de sponsen zijn losgeweekt en eraf gehaald. De wond is schoongespoeld en ook dat ging goed. Ik heb wel pijn gehad, maar lang niet zoveel als de vorige keren. Bijna appeltje eitje. 😉Eenmaal afgedroogd ging ik op de brancard terug naar mijn kamer. Daar moest ik weer mijn eigen bed in. Dus brancard en bed naast elkaar en overhevelen. De wond verpleegkundige van Heliomare heeft vervolgens de wond voorzien van witte sponsen, daarover een grote zwarte spons en plastic om de wond vacuüm te trekken.

Altijd een mooi moment als het allemaal meteen lukt en werkt.

Oud collega Krista kwam lunchen en had een schaal met heerlijke broodjes, fruit, chocolade en hele gezonde sapjes meegenomen. We hadden elkaar al een tijdje niet gezien, dus genoeg om bij te praten. Als klap op de vuurpijl had Kris een mooi cadeau meegenomen van haar vriendin Bibian Mentel; het boek ‘Leef’ met een lief persoonlijk woordje voorin geschreven. Super blij mee, ik ga het snel lezen! 🤗

Na de lunch had ik voor de eerste keer ‘bekken fysiotherapie’. Bekkenbodemspieren hebben een belangrijke taak bij het plassen en ontlasten, dus ook deze moet getraind worden. Ik krijg het nog druk! 😉

Sven kwam spontaan op visite en viel met zijn neus in de boter toen 3JB rond borrel tijd aan kwam met de heerlijkste tapas en witte wijn 0%! Ze doen er ook alles aan om op mijn blog te komen. 😉 Jeroen het is gelukt!! 😄 Het was super leuk, gezellig en lekker.

Zij waren nog maar net weg en toen kwamen de lieve buufjes op visite. Ook nu was het weer fijn om met elkaar te zijn en praten.

Soms is het zo gezellig dat ik vergeet waarom ik hier ben. Pas als de visite naar buiten loopt realiseer ik me dat weer. Ik heb nog een lange weg te gaan, voordat ik hier naar buiten loop. Maar ja, zo is het nu eenmaal, dus kan ik er maar beter een mooie tijd van maken met alle therapieën en visites. 😘

Het compliment van de dag is: ‘Jij bent goud waard!’ 😊