Selecteer een pagina

Zonder hond is alles stom. Gras stom, bos stom, wandelen stom en thuiskomen stom.

Zaterdag mochten we weer op bezoek bij de fokker, deze keer niet gewoon op kraamvisite, maar om onze nieuwe pup uit te kiezen. Exciting! πŸ€— Zo vertrokken we uiteindelijk met een auto vol, het hele gezin plus aanhang, richting Wijk en Aalburg in het Brabantse land. Het duurde wel even voordat we het eens waren over de naam van onze nieuwe aanwinst. We hebben vele namen de revue laten passeren, telkens opnieuw in gesprek gegaan en er zelfs over gekibbeld, omdat we niet op een lijn zaten. Maar….de kogel is door de kerk! Pff, dat op zich was al een hele bevalling.πŸ™„ Nu het kiezen nog. We arriveerden iets voor de afgesproken tijd bij de Zorgboerderij, waar labrador-moeder Lobke dus vijf reutjes en drie teefjes op de wereld heeft gezet. Terwijl wij uitstapten, kwam een ander gezin met blije gezichten naar buiten. Zij hadden zojuist een reutje uitgezocht. Nu wij! De familie liep al naar het huis, terwijl ze vergaten dat mijn krukken nog achterin de auto lagen. ‘HΓ©, ik wil ook mee…!!

Eenmaal binnen waren we weer meteen verliefd. Het zijn geen baby’tjes meer, maar echte kleine hondjes die rond huppelden en met elkaar aan het spelen waren. Zo schattig! Wat een bulletjes, ze komen niets tekort, dat was ze duidelijk aan te zien! πŸ˜‰ De kinderen gingen vrijwel meteen tussen de labjes staan en werden aan alle kanten ‘aangevallen’. Binnen mum van tijd hadden ze Sven zijn veters los getrokken, hingen er twee aan zijn broekspijp en één aan zijn mouw en werd er druk geknaagd aan Lynn haar vingers. Te grappig, wat een boefjes!

We waren nummer vier op de lijst, dus mochten we kiezen tussen twee reutjes.

Eentje met een donkerblauw- en eentje met een donkergroen bandje. Hoe dan? Ze zijn allemaal zwart, leuk, mooi, mollig, ondeugend en te schattig. Dus zeg het maar… Toch was de keuze redelijk eenvoudig, want de pup met het blauwe bandje trok onze aandacht en zocht ons op. Wel sneu, want het andere reutje was een beetjes ziekjes, (was aan de diarree πŸ€’πŸ’©) waardoor hij misschien wat rustiger was, maar goed, ook voor hem zal een warm gezin klaarstaan. We mochten heerlijk knuffelen en spelen met alle hondjes. Unaniem kozen we dus dezelfde pup en terwijl we in gesprek waren, liep er één met de voerbak te slepen. Wat denk je? Precies, dat was die van ons.πŸ˜‚

Sim 🐢

Graag stel ik jullie voor aan onze Sim! ❀️ Zijn stamboomnaam is Lucifer en, op verzoek van Lynn, zijn tweede naam Body. Het was knap lastig een mooie foto te maken, want ze zijn lekker eigenwijs en omdat ze zwart zijn, zie je op de foto vaak alleen maar een donkere vlek. Nou, dat is dus onze nieuwe hond. 😁 Wij kunnen uiteraard niet wachten tot we hem mee naar huis mogen nemen, maar we moeten echt nog even geduld hebben. Donderdag 5 november is D-day. Aftellen dus!

De definitie van wandelen is; te voet gaan voor het plezier of de sport; zich met stappen voortbewegend, waarbij de voeten om beurten worden verplaatst zodat er zich altijd één voet op de grond bevindt.

Wandelen is voor bijna iedereen zo gewoon en vanzelfsprekend, maar voor mij is het hard werken en elke stap bewust zetten. Toch blijft wandelen iets wat ik graag doe. Daarom ben ik, ondanks dat het lopen met prothese pijnlijk is en moeite kost, erg blij met Leggy. Zo kan ik kleine stukjes lopen en hoef ik mij niet in de rolstoel tussen alle wandelaars voort te bewegen. Het weekend blijkt bij uitstek geschikt voor een heerlijke boswandeling, want het was dan ook gezellig druk vandaag in de Nederlandse bossen, zo ook bij het Koeienpaadje, tegenover Elswout. We hebben een mooi klein rondje gelopen, over het verharde pad, maar we moesten ook een stukje ‘off road’ en liepen soms door de modder en de herfstbladeren. Af en toe bleef mijn voet even hangen op een zandophoping, maar wist mij gelukkig staande te houden. Onderweg reageerden voorbijgangers positief op het feit dat ik liep en staken mij een hart onder de riem, dat is toch altijd leuk.😊

Ik was ervan overtuigd dat ik mijn record verbroken had, zo voelde het echt, maar mijn activiteit op Strava liet wat anders zien. We hebben ‘slechts’ 1,82 kilometer gelopen in een dikke drie kwartier, maar voor mij voelde het als een marathon, haha. Nee hoor, het ging wel goed, al had ik het er behoorlijk warm van gekregen. Bij het Wapen van Kennemerland kon ik even uitrusten bij de picknick tafel, terwijl Frank een welverdiende ‘cappuccino to go’ haalde. Heerlijk!

Spreuk van de dag

Wees nooit doof voor advies,
maar volg altijd je hart.
Want de reis zal mooier zijn,
wanneer je die met passie start.✨
M.G.