Selecteer een pagina

Dat ik, als Brabantse, een rasechte Haarlemse kennis heb laten maken met de Kennemerduinen, is gewoon te grappig! πŸ˜‚ Judith en ik stapten samen op de fiets voor een bijpraat-rondje. Terwijl we genoten van de mooie natuur, trapte zij en draaide ik de nodige kilometers weg. Er ging een wereld voor haar open. 🀩 Op de Boulevard van Bloemendaal, namen we een break, met uitzicht op zee. Altijd fijn! Judith had wat lekkers meegenomen; een gezond sapje, een croissantje en vers fruit, genoeg vitamine dus voor de fietstocht terug naar huis. Het handbiken ging wel okΓ©. Om mijn tennisarm een beetje te ontlasten had ik mijn brace aangedaan en vol ondersteuning gefietst. Wel baalde ik van de fantoompijn die na een uurtje fietsen op kwam zetten. De laatste tijd krijg ik er steeds meer last van tijdens het handbiken. Why? πŸ€” Ik dacht dat ik die ellende in Heliomare en met de Loopwheels, achter mij had gelaten… Thuis snel Leggy uitgedaan en een tijdje blijven staan, zodat de pijn langzaam kon weg ebben.

Donderdagochtend ging Sven met mij mee naar de badmintonhal, omdat ik graag met hem een beetje wilde oefenen met het bewegen in het veld met de nieuwe sportrolstoel. Hij was vrij en vond het wel leuk om een shuttletje te slaan. 🏸 Frank kwam ook even kijken, niet om ons te zien spelen, maar om te zien hoe en waar ik deze sportieve stoel veilig kon stallen. De sportrolstoel is te breed voor alle deuren, omdat de wielen erg schuin staan, dus ik moet er altijd een wiel afhalen als ik vanuit de sporthal, de stoel opberg of ophaal. 😬 Niet heel handig, maar deze keer had ik mijn hulptroepen mee, dus was het geen probleem. Maar kijken hoe ik dat een volgende keer ga oplossen. We hebben ons lekker in het zweet gewerkt. Sven heeft zelfs ook even aan rolstoelbadminton gedaan, door gebruik te maken van mijn β€˜gewone’ rolstoel. Ik geloof dat hij nu iets meer respect voor mijn manier van sporten heeft; rollen, kijken, slaan en goed plaatsen tegelijk is namelijk echt niet makkelijk… πŸ˜…

Wat is het toch fijn een zoon te hebben die heerlijk kan koken en het nog leuk vindt ook! Hoezo gaan wij nog uiteten? πŸ€·β€β™€οΈ Gisteren werden we verrast met een fantastisch dinertje. We begonnen met een glaasje prosecco en wat Franse kaasjes. Een goede vriend van Sven schoof ook gezellig aan de mooi gedekte tafel. Het voorgerecht bestond uit een heerlijke kipbouillon getrokken in anijs (of zoiets) en zeebaarstartaar met avocado, tomaat en komkommer, vergezeld van een fris glaasje rosΓ©. Bij het hoofdgerecht, Spaghetti aglio e olio (heel veel aglio olio πŸ€ͺ) met groene asperges, werd er een mooie volle rode wijn geschonken, die Daan uit de wijnkast van zijn vader had gehaald. Graci! Het was smullen en de gesprekken werden steeds opener naarmate de alcohol vloeide. 😜 Als nagerecht was er koffie met limoncello. Verrukkelijk! Hier kan geen restaurant tegen op! πŸ₯°

Het prachtige zonnige Toscane heeft deze zomervakantie plaatsgemaakt voor het schilderachtige bewolkte Putten aan de rand van de Veluwe. Geen bezoekjes aan bijzondere plekjes, als Florence, Pisa of Lucca. Maar wel aan Harderwijk, Ermelo en Nijkerk. We zullen niet genieten van de geweldige Italiaanse keuken, maar smullen van de Nederlandse pot. We (nou ja, Frank en Lynn) hadden de auto vol geladen. Toen ik plaatsnam op de bijrijdersstoel, zag ik Lynn niet eens zitten. Zij zat letterlijk tussen alle tassen, rolstoel, handbike, beautycase en met Leggy bijna op schoot. Arm kind. πŸ˜‚ Eigenlijk maar goed dat we niet helemaal naar ItaliΓ« hoefden te rijden, na anderhalf uur hadden we onze bestemming namelijk al bereikt. Pozzi… oftewel Putten! πŸ₯³

Spreuk van de dag 🌹

Het leven is als op vakantie gaan: beseffen dat je weinig nodig hebt om te genieten. β˜€οΈ