Selecteer een pagina

De eerste aanpassing om mijn schouders te ontlasten heb ik al afgeschoten.

Wat een drama. Ik probeerde dus zittend de trap omhoog te gaan. Niet springend met krukken zoals ik altijd doe, maar in zit, tree voor tree mezelf met mijn linkerbeen omhoog duwen. Dit terwijl ik mijn krukken ook mee moest slepen en mezelf op mijn ene bil in balans probeerde te houden. Het resulteerde in een frustrerende klim naar de eerste etage, die eindeloos leek te duren. Wat een gedoe, met de rechterhand nam ik de krukken mee en steunde ik op de traptrede en met de andere hand hield ik de armleuning vast, zodat ik niet om zou vallen. Deze manier van traplopen (trapzitten) heb ik ooit geleerd in Heliomare, maar ik deed vast iets niet goed, want het ging voor geen meter. 🙄

Mijn bil deed pijn van het schuiven en toen ik eenmaal boven was, moest ik op de overloop, bovenaan de trap, mezelf weer op één been tot stand brengen.

Levensgevaarlijk, want de balans was ver te zoeken. Wankel keek ik het trapgat in en probeerde zo snel mogelijk weer stabiel op mijn linkerbeen te staan. 🦩 Naar beneden ging eveneens lastig, al ging het wel iets beter dan de weg naar boven. Op de overloop moest ik eerst gaan zitten, mijn krukken aan de trap hangen en zo steeds een treetje lager gaan. Met één hand weer aan de armleuning en de andere op de tree, bewoog ik naar beneden. Mijn krukken liet ik beetje bij beetje zakken. De treden zijn best smal, waardoor het zitoppervlak mij niet genoeg ruimte geeft om veilig te zitten. Ik had beter naar beneden kunnen glijden, was een stuk makkelijker en sneller geweest. Eigenlijk was ik er al klaar mee, maar doorzetter (of eigenwijs 😉) als ik ben heb ik het dit weekend een paar kansen gegeven. Want ja, ergens moet ik de belasting wegnemen…maar hoe dan? 🤔 Eén ding weet ik zeker, deze manier schrap ik van het lijstje, sorry ZAT (Zit Advies Team)!

Handbike

Vrijdagmiddag ging ik, samen met mijn fiets- en vrijmibo vriendin Petra, de nieuwe accu van de handbike testen. Wel was ik lichtelijk bezorgd over de handrem, want die was provisorisch gemaakt en dat voelde toch een beetje onzeker. Daarbij zou ik gaan ervaren hoe de aangepaste rugleuning van mijn rolstoel aanvoelde. Belangrijk is dat het mij meer steun moet geven in de onderrug en ik een kleinere draaicirkel heb, doordat ik dichter op het stuur zit. Terwijl ik bij de voordeur mijn jas aan deed, stond ik wat onstabiel te leunen op Leggy. Volgens Peet was het best koud en zouden handschoenen geen overbodige luxe zijn. Onhandig graaide ik bovenin de garderobekast, waar ook de koektrommel van Sim stond, op zoek naar een geschikt paar. Je voelt hem waarschijnlijk al aankomen…

De emmer met honderd-en-één hondenbrokjes viel op de grond. Nee!  G*dgloeiende! 🙈

Peet stond erbij en keer ernaar, haha, maar hoe sneu ook voor haar, zij mocht uiteindelijk de koekjes bij elkaar rapen. Ik kan namelijk met de prothese onmogelijk op mijn knieën zitten. Natuurlijk stelde ik voor om te helpen, maar dan moest ik mijn jas uit doen, vervolgens mijn been afdoen, wegzetten, koekjes verzamelen, been en jas weer aan doen. Pffff….. 😅 Nee, teveel gedoe en dat kost teveel energie. In die tijd zou zij wel tweehonderd koekjes kunnen oprapen. Dus ik nam haar aanbod om het voor mij op te ruimen, met beide handen aan. Nu stond ik erbij en keek ernaar, haha. Mooi excuus om onder deze klus uit te komen. 😉 Stiekem moest ik lachen, want Peet is niet zo van de honden en al helemaal niet van de geur van die heerlijkheden. 😂

Nadat (bijna 😉) alles opgeruimd was konden we eindelijk vertrekken.

Via de achterdeur ging ik naar buiten, koppelde de handbike aan en opende de poort. De draai die ik moet maken om de steeg in te rijden, ging wat minder soepel, omdat het stuur mijn linkerknie raakte. Ja, dat komt natuurlijk omdat ik door de opvulling van mijn rugleuning verder naar voren zit. Hmmm….ook weer iets om over na te denken. 🤔 We hebben al kletsend een mooie route gereden; van Haarlem door de duinen naar IJmuiden en via Santpoort en Bloemendaal weer terug. Ik was blij dat ik me toch goed aangekleed had, want heel warm was het nog niet. Eenmaal thuis, genoten we van ons welverdiende vrijmibo oftewel een wijntje!🥂

Zomers

Het weekend hebben we mogen proeven van het mooie lenteweer, heerlijk!

Zo gingen we van winter naar lente en was er zelfs sprake van recordwarmte (19 graden 🤗) voor deze tijd van het jaar. 🌞 Bizar eigenlijk, want precies een week geleden vroor het en stond half Nederland nog op de schaats. Mij hoor je niet klagen hoor! Zaterdag heb ik dan ook lekker met ‘de Linda.’ buiten in de tuin gezeten. Rust ingelast voor mijn lijf. Ook wel eens verstandig. In de namiddag hadden we onze eerste borrel bij de nieuwe buiten openhaard. Zo leuk! Met een wollen vest en later een warm dekentje genoten we van een lekker hapje en drankje, achter op het terras. Het duurde even voordat de mannen het vuur goed aan hadden (lees: rookgordijn 😂), maar de kachel deed het uiteindelijk prima. Heb ik toch een openhaardje!

Dochterlief heeft vakantie en weer eens tijd voor een gezellig uitje.

Zondagochtend vertrokken Lynn en ik naar Alblasserdam voor een lunch bij mijn zus en een bezoekje aan mams. Heeft de jeugd eindelijk vrij, kunnen ze nergens heen. Sneu hoor! Dan maar op familiebezoek. 😉 Lynn had zaterdagochtend trouwens haar eerste toelatingstoets, de Biomedical Admissions Test (BMAT) voor Geneeskunde. Deze toets vond online plaats onder digitaal toezicht. De BMAT toetst aanleg en vaardigheden, wetenschappelijke kennis en toepassing daarvan, en laat zien hoe goed de student in spé ideeën kan ontwikkelen, verwerken en communiceren. De uitslag hiervan volgt op 9 maart, dan hoort ze of ze door is naar de tweede ronde. Spannend hoor.

Onderweg stopten we voor een koffietje bij Starbucks, gewoon omdat we dat zo gezellig vinden. En lekker natuurlijk.

Vroeger, toen de kids klein waren, lunchten we vaak tijdens de rit naar opa en oma in Brabant. Het had wat kneuterigs en gaf een soort van vakantiegevoel. Aangekomen bij zus was het zo zomers dat we buiten in de tuin ons broodje hebben gegeten. Daarna gingen we naar het verpleeghuis. Terwijl Manja ons mam ophaalde, deed ik mijn prothese aan en trok Lynn de rolstoel uit de auto. Mams was blij ons te zien en wij haar. Het eerste stuk ging in met de rolstoel en wandelde Lynn met oma aan haar arm. Op het pad richting Kinderdijk, wisselden we van plek. Mams ging in de rolstoel en ik aan de wandel met mijn been. Ik weet niet wat er meer bekijks trok, de prachtige molens of Leggy. 😁 We liepen tot aan de brug, zodat we een mooi plaatje konden schieten. Na ruim twaalfhonderd meter moest ik verstandig zijn en verder gaan in de rolstoel, voordat ik weer wondjes zou lopen. Goed he?! Ik leer het nog wel!

Opruimen, het lijkt simpel. En dat is het ook. Loesje

En toch vinden we elke dag nog een hondenbrokje in één van onze schoenen… 😂

Spreuk van de dag

Het mooie van de dagen,
is dat ze helpen overwinnen.
Want aan wat gisteren niet wilde slagen,
kun je vandaag opnieuw beginnen.
M.G.