Selecteer een pagina

Zojuist gelezen: Na castratie kunnen honden overgewicht krijgen. Ik zie mannen met een bierbuik ineens in een heel ander licht…🤭

Onze Sim heeft afgelopen week een chemische castratie gehad. Dat klinkt heftig, maar dat valt alles mee hoor. Er is een hormoonimplantaat aangebracht onder de huid, wat vergelijkbaar is met chippen. Het oplosbare implantaat remt de productie van geslachtshormonen, waardoor de testikels kleiner worden en hij tijdelijk onvruchtbaar wordt. Niet dat hij heel mans deed of op andere honden reed, juist het tegenovergestelde. Eigenlijk is het een onderdanig watje eerste klas en gaat vaak op zijn rug voor soortgenoten, groot èn klein. 🙄

Meneertje geeft zich zondermeer over en gaat vrijwel meteen plat. Wel ‘druppelt’ hij, als je begrijpt wat ik bedoel en dat is ook niet heel fijn. Daarbij helpt het hem misschien om iets rustiger te worden, al hoeft hij zijn streken wat mij betreft niet te verliezen. Is ook wel weer komisch. Het implantaat is zes maanden werkzaam en als het positief uitpakt gaan we voor een definitieve castratie. Zo niet dan laten we Sim zoals hij geboren is… met twee ballen! 😃

De hond doet niets. Maar…pas op voor het vrouwtje! 😂

Vooralsnog zien we weinig gedragsveranderingen, buiten het feit dat hij nu ineens wel op andere honden rijdt. 🙄 Het zullen de hormonen wel zijn, het effect laat nog even op zich wachten. Het blijft een knotsgekke, lieve en grappige labrador en is erg gesteld op zijn baasjes en gezelschap. Hij volgt je dan ook de hele dag. Ga je naar de wc, gaat hij mee. Ga je naar buiten, staat hij op de uitkijk. Loop je naar de keuken, komt hij ongetwijfeld kijken wat je gaat doen. Eten??? Rustig blijven liggen is er niet bij.

Hij speelt graag en daagt je uit om met hem mee te doen. Een bal, touw, ballon, een bot, hij legt van alles op je schoot, doet een paar passen naar achter en met wat hondengeluiden maakt hij duidelijk, wat hij van ons verwacht. Gooien! Ook heeft hij er wel een handje van om alles met zijn beide voorpoten onder de bank te proppen, zodat zijn baasjes op de knie(ën) moeten om het er weer onderuit te vissen. Lachen joh! 😬

Service dog.

De bedoeling is dat Sim de Verschrikkelijke ooit mijn vaste rolmaatje gaat worden. Van kleins af aan hebben we hem geleerd netjes rechts naast de handbike te lopen en dat begint nu zijn vruchten af te werpen. Inmiddels ben ik al een aantal keer alleen met hem uit geweest. Weliswaar een klein rondje hier in de buurt, maar je moet ergens beginnen, toch? De korte riem maak ik vast aan het frame van de stoel, zodat ik meer grip op hem heb. Hoe langer de lijn, des te moeilijker hij te corrigeren is. Hij vindt het leuk (ik nog een beetje spannend), volgt braaf, plast op commando en is gek op de beloningssnoepjes. Nou, wat wil je nog meer?! Om de omgeving duidelijk te maken dat onze vriend een soort hulphond is, heb ik een hesje voor hem gekocht ‘Service dog’.

So…please don’t talk to the dog, hij is in dienst als hij naast de rolstoel loopt. Mij mag je overigens wel gewoon begroeten! 😃

Handbike 

Wanneer was ik ook alweer bij Roam Special Cycles in Hedel? 🤔

Precies, dat is nu ruim vier weken geleden. Naast de reparatie hebben ze toen mijn hele bike nagekeken. Ik vertrouwde erop dat ik zonder gedoe, ge-emmer en mankementen de zomer in zou fietsen. Maar niks is minder waar. Na een fietstochtje op zondag met manlief door Bennebroek en de duinen, was het tijd om een terrasje te pikken. We kwamen uit bij Kraantje Lek, Frank parkeerde zijn fiets en duwde mij de hoge stoeprand op. Na een vriendelijk ‘Goedendag! ‘bij de entree, werd er gevraagd of we gereserveerd hadden. ‘Eh, nee…we hebben gewoon spontaan dorst.’ Er bleek geen tafel meer beschikbaar. Ik weet zeker als Lynn daar gestaan had, we vast wel een klein drankje hadden mogen doen, maar ja die zit prinsheerlijk in Thailand. De bedrijfsleider was onverbiddelijk. Vol is vol.

Terrasjesweer, geniet ervan! Volgende week kan het zomaar sneeuwen! #Darum

We fietsten een stukje verder en zagen dat er bij Borski in Overveen plek zat was, dus wij in de remmen. Ik koppelde mijn bike af en rolde achter manlief het terras op. Het was heerlijk warm in het zonnetje en ik deed mijn leren jack uit. Nog te warm, dus ook het tweede laagje ging uit. We bestelden twee drankjes en nog geen vijf minuten later veranderde de temperatuur enorm. Het werd ineens koud. Niet fris, nee echt koud. Mijn vestje ging weer aan en niet veel later ook het leren jasje. Halverwege het glaasje verdween de koude wind als sneeuw voor de zon en konden de jasjes weer uit. Ik voelde me net een jojo. 🙄

Op het moment dat we wilden vertrekken, hoorde ik een stel zeggen; ‘dan krijgen we nu een demonstratie’, terwijl ze naar mijn rolstoel keken. Ik, assertief als ik ben, haakte erop in en vroeg wat ze bedoelden. De handbike natuurlijk, what else?! Ze waren benieuwd hoe ik van een rolstoel een fiets wist te maken. Ik draaide mijn stoel hun richting uit en liet de buis onder de zitting zien. ‘Hier schuif ik de buis van het stuur in en voila…dan is het een fiets!’ Ze vonden het mooi spul en zwaaiden ons vrolijk uit, toen ik eenmaal aangekoppeld was.

Wat zij niet zagen, is dat ‘die waanzinnige’ fiets het om de hoek begaf.

G*dgloeinde, wat nu weer? Net stond ik nog vol trots te vertellen hoe blij ik ben met mijn handbike en nu vervloekte ik het stomme ding. Over twee weken ga ik fietsen voor het goede doel, maar dan heb ik wel een bike nodig waar ik op kan vertrouwen. Frank probeerde een aantal keer het euvel op te lossen, maar dat lukte niet. Thuis kwamen we erachter dat er een veer van de versnelling was afgebroken die dus zo snel mogelijk vervangen moet worden.

Natuurlijk heb ik maandagochtend direct met mijn vrienden van Kersten Hulpmiddelen gebeld en een afspraak gemaakt voor komende woensdag. Ik heb uitgelegd wat er kapot was en een fotootje meegestuurd, zodat ze voorbereid deze kant op kunnen komen. De man die mij eerder zo goed geholpen heeft, werkt er helaas niet meer. Eerlijk gezegd zal het mij benieuwen of de monteur überhaupt een nieuwe en passende veer bij zich heeft en het ook nog in één weet te fixen. We gaan het zien….🤞🏼

Fietsen voor geluk. 🍀

Zaterdag 14 mei fietst team Ilse’s angels voor Inloophuis Kennemerland!

We willen hiermee zoveel mogelijk aandacht vragen èn geld inzamelen voor de IPSO ‘Centra voor leven met en na kanker’, zodat zij hun belangrijke werk kunnen blijven doen. Het Inloophuis geeft je handvatten om verder te gaan, als kanker je leven op zijn kop zet. Zij bieden een luisterend oor, deskundige begeleiding en vele themabijeenkomsten en activiteiten. (H)erkenning vormt een belangrijk onderdeel van de ondersteuning.

In eerste instantie stonden wij ingedeeld voor de start van ‘Fietsen voor Geluk’ in Nieuw Vennep. Alleen bleken wij daar de enige starters te zijn en hebben we in overleg met de organisatie het punt aangepast. Inmiddels hebben we een knooppuntenroute van 30 km ontvangen, die we vanaf het Inloophuis in Santpoort zullen rijden. Jammer voor de centra dat er minder deelnemers zijn dan gehoopt, maar voor ons is het fijn om dichtbij huis te starten en het scheelt een hoop gedoe met het vervoeren van onze fietsen. We fietsen zeker niet voor niks, want de teller staat op maar liefst €1.370 voor Inloophuis Kennemerland en er kan nog meer bij! We starten om 11.00 uur en aanmoedigen mag altijd! 😃

Fiets je mee? Aanmelden kan via: https://www.fietsenvoorgeluk.nl/
Wil je mij steunen? Doneren kan via: https://www.fietsenvoorgeluk.nl/actie/ilse-moerkerk 

Spreuk van de dag

Leer te ontvangen
Leer te waarderen
Leer om een compliment
niet te negeren
Leer aan te nemen
Niks geen overdreven
Leer te ontvangen
want ontvangen is geven
JIP