Selecteer een pagina

Winterslaap. Ik heb mij wekker op eind maart gezet…⏰

Koning Winter heeft uitgepakt.
Het is prachtig buiten.
Een magische witte wereld.
Het is koud, maar zonnig.
Wateren zijn bevroren.
Iedereen is (of lijkt) blij en opgetogen.
Half Nederland staat op de schaats of geniet van een heerlijke winterse wandeling.
Het is druk bij de ‘Koek en Zopie’.
De Glühwein smaakt lekkerder dan ooit.
Ik bekijk de vele vrolijke filmpjes op social media.
En voel een steek van jaloezie.

Oh wat mis ik mijn rechterbeen.
Wat zou ik graag mijn schaatsen onderbinden.
Of wandelen door de besneeuwde duinen.
Maar ik voel de vrijheid en blijheid niet.
Sterker nog, ik voel me verdrietig.
Afhankelijk en beperkter dan ooit.
Mag ik klein een traantje laten?
En heel even balen van dat wat ik niet meer kan.
Dan ga ik in mijn rolstoel naar buiten,
neem ik een diepe teug frisse lucht en adem ik in en uit.
Met de zon op mijn gezicht, smelt de neerslachtigheid.
En ik geniet. 

Hé, kijk eens omhoog. De zon staat als een gek te stralen! 🌞

En ja, de zon maakte mijn weekend zeker goed. Mandy had mij een ‘winterse beleving’ beloofd, zodat ik de kou kon voelen en de sneeuw kon beleven. Zo reden we vrijdagmiddag naar Zandvoort, omdat de boulevard redelijk begaanbaar zou zijn. Terwijl ik op de parkeerplaats de rolstoel uit de auto haalde, ging Mandy aan de overkant kijken of de duinen ook bereikbaar waren. ‘Heb je hulp nodig Ils?’, vroeg ze. ‘Nee joh, zei ik, ik heb dit vaker gedaan. 😁 Nou, dat heb ik geweten. Waar het mis ging weet ik niet, maar ik werd voor de tweede keer opgegeten door de auto. 😂 De achterklep ging automatisch dicht, toen ik nog met de rolstoel en de lift in gevecht was. Gebukt probeerde ik weg te springen, maar het lukte mij niet de klep verder open te krijgen. Heb ik weer… 🙄 Gelukkig kwam Mandy snel terug om de helpende hand te bieden. 😅

De wind was guur, maar het zonnetje maakte het aangenaam. Ik snoof de zeelucht op. Heerlijk!

We gingen over de sneeuwvrij gemaakte boulevard richting Bloemendaal. Klinkt ver weg, maar dat was het niet hoor. Kop in de wind en gaan. Op de plaatsen waar de sneeuw het voor mij onmogelijk maakte om doorheen te komen, werd ik geduwd. Op de plek waar we over wilden steken zodat we langs de duinrand het rondje terug konden maken, liepen vast op een berg sneeuw. We kwamen er echt niet doorheen, ondanks een hoop getrek en geduw, ik kiepte zelfs bijna een paar keer voorover mijn stoel uit. Oef. 😱 We wijzigden onze plannen en besloten dezelfde weg terug te gaan, gewoon voor de veiligheid. Maar…niet voordat we een foto hadden gemaakt in de sneeuw. Doodeng, maar alles voor de foto, haha. Ik stapte uit de stoel, huppelde voorzichtig op mijn krukken naar de berg sneeuw, liet mij naar de grond zakken en zo ging ik, met mijn ene bil, in de sneeuw zitten. Koud!! 🥶 Het was wel de ultieme sneeuwbeleving van de dag.

Ondertussen had Harold een appje gestuurd, om te laten weten dat het kampvuur bij hun thuis brandde. Met rode frisse wangen reden we terug naar Haarlem. Deel twee van het programma bestond uit een après ski achter in de tuin, maar dan zonder ski. 😬 Die moesten we er maar bij denken. Eenmaal thuis, huppelde ik voorzichtig op krukken over het tuinpad naar het bankje, nestelden we ons, dik aangekleed, bij de openhaard met een dekentje en heerlijke hapjes. Het was een middag met een gouden randje.

Vroeger dacht ik dat mijn beperkingen mijn grenzen waren. Loesje

Zaterdagmiddag was het Marie die mij wel even wilde uitlaten. Ik denk dat ze niet wist waar ze aan begon, want met een rolstoel door de sneeuw banjeren is serieus hard werken. Het eerste stukje op de stoep liep ik al vast, dus rolde ik de straat maar op. Doordat de sneeuw nu wat papperig was, kon ik mezelf niet voortbewegen. Mijn buuf, die aanzienlijk een stuk kleiner is dan dat ik ben, moest mij met al haar power door de straat duwen. En dat alleen omdat ik zooooo graag naar buiten wilde. Lief hoor! Bij de Abeltasmankade aan het water, namen we tijd om even te bijkletsen en naar de schaatsende mensen te kijken. Eerlijk gezegd zat ik in een klein dipje en was ik blij met een luisterend oor.

‘Zin in een glaasje Glühwein?’

Hoorde ik vanaf het ijs roepen. Eveline, mijn coach, stond op de schaatsen en nodigden ons uit om in haar tuin aan de kade, een glaasje te komen doen. Dat hoefde ze natuurlijk geen tweede keer te vragen. 🤗 Marie duwde mij zo goed en kwaad als het kon door de losse sneeuw richting haar huis. Waarom maken mensen eigenlijk hun ‘stoepje’ niet schoon? Volgens mij is dat een soort verplichting toch? Nou ja, gelukkig lukte het uiteindelijk om daar te komen waar we wilden zijn. Het was heerlijk genieten in het zonnetje aan het bevroren water, wat nu een prachtige schaatsbaan was, met een zelfgemaakte Glühwein. Het was net of we op wintersport waren, wat kan het leven toch mooi zijn! 🌞🍷

De laatste winterse dag

Deze ochtend heeft manlief Sim en mij hier in de buurt uitgelaten, maar een succes was het zeker niet. Er was met de stoel geen doorkomen aan. Alsof je door mul zand fietst. Frustrerend om dan zelf niets te kunnen doen om te helpen of het makkelijker te maken. Ik zat maar te zitten.👩🏼‍🦽 Tja, dat zijn van die momentjes dat ik onzichtbaar zou willen zijn. Misschien was het met de handbike iets handiger geweest, omdat die een groot voorwiel heeft en de kleine wieltjes dan niet op de grond staan, maar ja, die fiets is weer/ nog stuk, dus daar had ik niets aan.

Precies op het goede moment appte Lonneke met de vraag of ik mee wilde naar het Spaarne, voor een klein wandelingetje langs het water. Gewoon om er even uit te zijn, mensen te kijken die sinds jaren weer eens op de schaatsen stonden. Natuurlijk wilde ik dat, heel graag zelfs. Ook vanmiddag scheen het zonnetje, wat mijn stemming positief beïnvloedde. We kwamen vele bekenden tegen en maakten hier en daar een praatje. Wat is Haarlem toch een prachtige stad! Bij Spaarne66 haalden we een lekkere warme chocomel, je moet tenslotte ook aan de inwendige mens denken. 😉 Het uitje heeft ons beiden goed gedaan.

Spreuk van de dag

Niet elke dag zal misschien goed zijn,
maar er zit wel iets goeds in iedere dag.
De geluksvogel