Selecteer een pagina

Hoe ik mijn broek aan trek: Linkerbeen. Rechterbeen. (Oh nee🙈) Wiggle Wiggle. Jump. Squat. Stretch. Klaar. En zeg nu nog maar eens dat ik niet sport! 😂

Na twee maanden van geheelonthouding, mochten we afgelopen week voor het eerst de baan weer op voor een potje badminton. Ik had het spelletje gemist en keek er echt naar uit en ik was duidelijk niet de enige die stond te popelen. Deze keer waren de meeste spelers vroeg aanwezig om lekker een shuttletje te slaan. Wel was ik benieuwd hoe het met mijn sportrolstoel gesteld was en of de banden nog een beetje op spanning waren. En wat denk je? Mijn badminton-papa was zo attent geweest om vooraf mijn banden te checken en op te pompen. Wat een schatje hè? Na deze vakantieperiode van totale ontspanning, moest ik wel een beetje inkomen hoor. Het eerste potje werden mijn medespeelster en ik dan ook volledig ‘afgedroogd’. Het liep niet echt lekker. Sterker nog het ging dramatisch. Oké, ik moest duidelijk even opwarmen en inspelen, maar gelukkig groeide ik bij elk volgend partijtje weer een beetje terug in mijn spel. 😅

Para-badminton.

Maandagochtend had ik ook afgesproken met de 20-jarige para-badmintonatleet Sophie van den Broek, die met mij als vrijwilliger in een PR team zit om het aangepast badmintonnen binnen BC Duinwijck te faciliteren. Aangezien wij beiden een beperking hebben en de doelgroep vertegenwoordigen, zouden er foto’s gemaakt worden ter promotie van het nieuwe aanbod. Grappig, want Sophie en ik hadden elkaar meer via Teams (beeldbellen) gezien en gesproken dan live. Extra leuk was het dan ook dat we tijd hadden om samen te spelen. Zij als staand para-badmintonner en ik als zittend speler. Het werd een heerlijke pot tegen een team van twee oude rotten, die we uiteindelijk gewonnen hebben met 23-21. Wij blij! Dat smaakte naar meer!

Speciaal voor de foto kreeg ik een wedstrijd shirt van BC Duinwijck.

Maatje L is prima, had ik gezegd, maar toen ik het shirt eenmaal aanhad, zat het toch behoorlijk strak. Dus of het shirt valt gewoon klein of ik ben groter en voller dan gedacht. 🤭 Nederlands badmintonner Rob Ridder, die maar liefst 28 nationale titels in de badmintonsport op zijn naam heeft staan en nu bestuurslid is van Stichting Duinwijck, zou de foto’s maken. Terwijl Sophie en ik aan het spelen waren, werden er wat actiefoto’s vanaf de boven tribune gemaakt en niet veel later lag Rob languit onder het net op het veld, om ook vanaf daar een paar actieve shots te schieten. Het zag er hilarisch uit. Na nog wat standaard kiekjes, zat de fotoshoot erop, kon het shirt weer uit (en moest hem ook meteen weer inleveren) en zouden we de volgende stap kunnen gaan zetten in het communicatieplan.

De mens is net een foto, als hij zich kan ontwikkelen, wordt hij positief.😁

Helaas bleek het merendeel van de beelden achteraf (waarschijnlijk door onze snelle acties 😉) onscherp te zijn. Er zat of een arm voor een gezicht of één van ons had een gekke houding of de ogen gesloten. We besloten de sessie dunnetjes over te doen. Opnieuw vroeg ik een clubshirt te leen. Maat L was prima, maar mocht er een XL zijn, ging daar mijn voorkeur naar uit. Dat shirt lag er, maar ze hadden een herenmaat XL klaar gelegd. Hmmm, deze was een beetje ‘oversized’, waardoor alle vrouwelijke vormen (en die heb ik veel 😊) weg vielen. Nou ja, het gaat om de sport en de actie natuurlijk. We hebben lekker met en tegen gespeeld terwijl de fotograaf zijn werk deed. En nu maar hopen dat we er een beetje appetijtelijk opstaan!

Swim

Vrijwilliger zijn
is vrijwillig.
Maar niet vrijblijvend.
Is verbonden,
maar niet gebonden.
Is onbetaalbaar,
maar niet te koop.
Is positief denken,
is positief doen.
Met als enig doel,
Voor jezelf en de ander
een goed gevoel.
Penmaatje

‘Nogmaals heel veel dank voor jouw aanmelding als vrijwilliger tijdens de 3de editie van Swim Haarlem op zondag 18 september.’

Over ongeveer een week springen honderden deelnemers van de Swim to Fight Cancer het Spaarne in om verschillende afstanden te zwemmen en daarmee geld op te halen voor baanbrekende onderzoeken waaronder het vaccin tegen kanker. Een vaccin, dat klinkt bijna als muziek in de oren, toch? Don’t worry, ik ben niet overgehaald om alsnog zelf het water in te springen, maar wil wel een steentje bijdragen aan dit event. En zo dachten meer mensen daar blijkbaar over. Er hadden zich namelijk maar liefst negentig vrijwilligers aangemeld om deze dag tot een succes te maken. Ook Lonneke en ik zijn de 18de van de partij!

‘Graag nodigen we jou uit voor de vrijwilligers informatieavond in Rijksmonument de Koepel.’

Zodra je een Fight cancer crew shirt draagt, ben je onderdeel van de organisatie en kun je aangesproken worden door deelnemers of media. Daarom werden we uitgenodigd om bij elkaar te komen, kennis te maken met het kernteam en de belangrijkste informatie te ontvangen van het verloop van deze dag. Lonneke kon er niet bij zijn, dus ik moest opletten voor twee. De locatie was de voormalig, inmiddels volledig gerenoveerde, gevangeniskoepel. Leuk, want daar had ik al veel goeds over gehoord, maar was er zelf nog niet geweest.

Team ontvangst.

Rondom de Koepel was het een beetje chaotisch, omdat er allerlei wegwerkzaamheden waren en er delen waren opgebroken. Gelukkig vond ik de ingang vrij snel, al moest ik iets omrijden, omdat de stoeprand bij de oversteek te hoog was. Voor de deur twijfelde ik even waar ik mijn handbike kon afkoppelen, maar zag dat er binnen voldoende ruimte was, dus fietste ik de hal in. Daar koppelde ik mijn bike af, om vervolgens aan te sluiten bij de rij vrijwilligers ter registratie. Er waren een aantal bekende gezichten, maar het merendeel van de groep kende ik niet. Toen ik aan de beurt was, werd verteld op welke post Lon en ik zijn ingedeeld, namelijk team ontvangst. Ik had als voorkeur aangegeven dat ik graag medailles wilde uitreiken aan alle bikkels die gezwommen hebben, maar aangezien dat op het ‘ponton’ (vlotbrug) gebeurt, leek het de organisatie niet zo geschikt voor een eenbenige. Dan zou ik waarschijnlijk alsnog in de plomp belanden, haha.

Spring!

Jorn – Swim 2018

Iedereen kreeg twee consumptiemunten voor de avond, een blauw crew shirt en een Swim-armbandje voor het event en een callsheet voor de post. Daarna werd je verzocht aan te schuiven bij je team, dus rolde ik naar de tafel ‘Ontvangst’, waar de anderen teamleden al aan de koffie zaten. We stelden onszelf aan elkaar voor en niet veel later begon het programma. Op de vraag wie er zelf direct of indirect geraakt is door kanker, stak echt bijna iedereen zijn hand op. Kanker raakt niet meer één op de drie personen, maar één op de twee of zelfs meer. De cijfers liegen er niet om. Er is werk aan de winkel! Marleen Bijleveld zong na het welkomstwoord het lied ‘Spring’, dat ze in 2018 speciaal voor dit event geschreven heeft. Kippenvel bij het horen van het nummer toen mijn broer in dat jaar voor mij het water in sprong en kippenvel nu het hier zo klein gezongen werd voor de groep vrijwilligers. Prachtig!

Je moet roeien met de vrijwilligers die je hebt!

Zonder vrijwilligers geen event, dus mooi om te zien dat zoveel mensen zich hiervoor in willen zetten. Jarenlang heb ik bij de Rabo een fietstocht georganiseerd voor duizenden deelnemers en hield ik ook een informatief praatje voor alle collega’s en vrijwilligers, omdat het belangrijk is dat alle neuzen dezelfde kant opstaan. Nu zat ik aan de andere kant en luisterde aandachtig naar wat ze te vertellen hadden. De hele stad kleurt die zondag blauw en dat vraagt een strakke planning en een goede organisatie. We moeten het tenslotte samen met de verschillende teams fiksen.

It takes teamwork to make dreamwork!

Het gaat van team Ontvangst (welkom!) tot team Tapijt (die een blauwe loper uitrollen van maar liefst tweeduizend meter), Team Sub (voor de mogelijke problemen op het water), Team Horeca (voor een natje en een droogje), Team Massage (voor de nodige ontspanning), Team Medaille (voor het uitreiken na het volbrengen van de zwemtocht), Team Deco (voor het versieren van de stad), Team Douche (om alle ruggen te schrobben 😉), Team Foto (voor de verslaglegging in beeld) en ga zo maar door. Oh ja, niet geheel onbelangrijk, er is ook nog een team Duikers dat de zaterdag voorafgaand aan de Swim het Spaarne induikt om al het schroot van de bodem te vissen. Daar is de gemeente natuurlijk heel blij mee, een duidelijke win-win dus. Ik ben trouwens wel blij dat we pas om half twaalf hoeven te starten (mooie tijd voor een zondag), want er zijn teams bij die staan ingedeeld van zeven uur in de vroege ochtend tot sluit. En sluit betekent dan dat alles, maar dan ook echt alles netjes is opgeruimd. Ook die blauwe loper van tweeduizend meter. 😅


We sloten het formele gedeelte af met het maken van een groepsfoto in het blauw. Hiervoor moesten we allemaal in het centrale gedeelte van de Koepel, op de trap gaan zitten. Aangezien ik Leggy aanhad, ging hem dat voor mij niet worden, ik bleef veilig bovenaan staan. Na afloop was er tijd voor een gezellig praatje, een drankje en…een bitterbal. Nou vooruit, eentje dan! 🤭

Spreuk van de dag

Misschien is er geen gevoel
dat groter geluk geeft
dan dat men voor andere mensen
iets kan betekenen!