Selecteer een pagina

Van je hobby je beroep maken? Goed idee! Wie betaalt mij om uit te slapen, te wijnen en Netflix te kijken?

De voorspellingen lijken uit te komen; 2022 zal de boeken in gaan als een zeer warme, zonnige en droge zomer. Heerlijk, al zal niet iedereen het met mij mee eens zijn. Zo mooi hebben we het in jaren volgens mij niet gehad. Grappig, want in mijn herinnering waren de zomers van mijn jeugd ook altijd zonnig. Strak blauwe luchten, hoge temperaturen en lange zomeravonden. Toch denk ik niet dat dat altijd het geval was. Wel mooi hoe dat werkt, je herinnert je meestal de mooie dingen. Het is duidelijk nog steeds komkommertijd, want het vrijwilligerswerk en ambassadeurschap staat in deze vakantie op een heel laag pitje. Van de ene kant wel lekker, van de andere kant mis ik het ook. Ik houd niet zo van ‘rust’, ondanks dat ik weet dat het goed voor me is. Het is tijd voor hobby’s, waar ik normaal gesproken niet of nauwelijks aan toe kom, of beter gezegd de tijd niet voor neem. Eén daarvan is lezen.

VerpleegThuis

Ken je het boek VerpleegThuis?

Mijn nicht Gerda appte mij die vraag, waar ik met een ‘nee’ op moest antwoorden. Ze vertelde dat het een soort dagboek betrof van Teun Toebes, een 21-jarige student Zorgethiek die tijdelijk als bewoner zijn intrek had genomen op de gesloten afdeling van een verpleeghuis, om zo de bestaande zorg te ervaren en in kaart te brengen. Bijzonder dat zo’n jonge gast strijdt voor een betere levenskwaliteit van mensen met dementie. Het gaat uiteindelijk over de toekomst van ons allemaal. Dementie is namelijk de snelst groeiende doodoorzaak van Nederland. Ik wil je niet in een mineurstemming brengen hoor, maar soms is het goed dit te realiseren. En hoe kun je beter aandacht vragen, dan het zelf te beleven en te beschrijven? Achteraf gezien had ik wel over hem gehoord en gelezen, maar het kwartje viel op dat moment nog niet. Ik was meteen geïnteresseerd en kreeg de link van het e-book. Het duurde even voordat ik het op mijn mobiel kon lezen (iets met downloads niet kunnen terugvinden🙄), maar eenmaal gestart kon ik het verhaal niet meer loslaten.

De ‘grote binnenwereld’ ontdekken.

Teun vertelt dat het een aanklacht vanuit het hart is, niet tegen de zorg(verleners), maar tegen de manier waarop wij naar mensen met dementie kijken. Eerlijk gezegd was ik vroeger zelfs bang voor mensen die ‘raar of anders’ waren. Mensen die tegen je kletsten, gekke dingen riepen, een babypop verzorgde, een robot-kat aaiden of aan je gingen zitten. Ik vond het doodeng. Totdat Anton, de man van mijn moeder, Alzheimer kreeg en ik het proces van dichtbij mee maakte. En hoe bizar, dat ook mijn moeder die zo goed en liefdevol voor hem gezorgd heeft, dezelfde ‘vergeet’ ziekte trof.

Het verhaal was pijnlijk herkenbaar en het zette me echt aan het denken.

De zorgmedewerkers zijn erg lief en behulpzaam dat moet gezegd worden, maar hebben te weinig tijd om oprecht te luisteren naar de mensen. Verpleeghuizen doen hun uiterste best om het huiselijk aan te laten voelen, maar de kamers hebben een treurige aanblik, de gangen hangen vol met wandstickers van de welbekende boekenkasten en groene bossen en de geur van incontinentiemateriaal walmt je tegenmoet. Ik weet nog dat ons mam in het begin het heel gek vond, dat haar (voor)deur niet op slot kon. Eng ook, want iedereen leek in en uit te lopen en daar was ze niet van gediend. Gelijk had ze. Ze was daar erg boos en gefrustreerd over. Dat zou ik ook zijn. Kleding verdween zomaar uit haar kast en haar schoenen waren regelmatig terug te vinden bij de buurvrouw. Oké, en andersom. 🙃 Dat zou jij toch ook verschrikkelijk vinden?

Niets is wat het lijkt.

Hoe kijk ik er eigenlijk tegenaan, nu mijn moeder al ruim drie jaar op eenzelfde afdeling woont? En soms nog steeds het gevoel heeft daar niet thuis te horen. Dan schudt ze verdrietig met haar hoofd en zegt dat ze daar weg wil. Naar huis. Het is genoeg geweest, zegt ze dan. Geloof me, dat is hartverscheurend. Konden we haar maar thuis verzorgen en onderdompelen in liefde. Je zal begrijpen dat ik het boek binnen twee dagen uit had en ik er oprecht stil van was. Ik wist zeker dat ik het eerstvolgende bezoek aan mijn moeder, haar en het verpleeghuis met hele andere ogen zou bekijken.

Wist je eigenlijk dat…

  • één op de vijf mensen een vorm van dementie krijgt?
  • er in Nederland nu zo’n 290.000 mensen leven met deze ziekte?
  • het aantal in 2050 zal zijn opgelopen tot 620.000?
  • er 120.000 mensen (hoofdzakelijk met dementie) wonen in een verpleeghuis?
  • er 20.000 mensen op een wachtlijst staan voor een woonplek in een verpleeghuis?
  • er 269.000 mensen werken in een verpleeghuis?
  • de gemiddelde tijd dat iemand met dementie leeft acht jaar is?
  • 90% van de mensen met dementie overlijdt in een verpleeghuis?
  • Bronnen staan vermeld in het boek van Teun Toebes. 

Mama

We geven haar elke keer onvergetelijke knuffels. ❤️

Ons Lynn is weer veilig thuis van haar vakantie in Split, waar ze met haar vriendinnen enorm genoten heeft van het gezellig samenzijn, de leuke dorpjes, mooie strandjes, lekkere eten, swingende clubs en verschillende cocktails. De foto’s waren prachtig. Het eerste wat ze bij thuiskomst wilde doen, was haar oma bezoeken. Zo reden we samen naar Alblasserdam en vertelde ik onderweg over het boek wat ik gelezen had. Nu had Teun bewoners om zich heen, die soms de oren van zijn kop kletste, maar dat doet ons mam al maanden niet meer. Wij zijn eigenlijk blij met elk woord dat ze uitspreekt, al missen we vaak de intentie ervan omdat het onsamenhangend is. We waren erg benieuwd hoe mams/ oma haar pet stond deze dag. Bij aankomst zat ze in haar rolstoel in de huiskamer en werd door een verzorger meteen naar ons toe gebracht.

‘Hi, mam, we zijn er weer, hoe gaat het met je?’

Haar gezicht sprak boekdelen. Ze was niet blij en er kon geen lachje of blik van herkenning vanaf. Samen gingen we naar de binnentuin, die bereikbaar is via een gesloten deur met code. We zette mams in de rolstoel aan een tafel, Lynn haalde koffie en we gingen gezellig bij haar zitten. De vraag die Teun zich stelde was ‘Hoe zou ik behandeld willen worden als ik het allemaal niet meer weet?‘ Die vraag speelde nu ook door mijn hoofd. Het antwoord is helder; liefdevol en met respect. En dat ze mij niet vergeten. Heb jij er wel eens over nagedacht? Misschien kunnen we proberen de mensen in verpleeghuizen toch meer in de maatschappij te betrekken en bewustwording onder jongeren vergroten. Maar hoe doen we dat? Als vrijwilliger koffie drinken of de krant lezen met de bewoners, kinderen van de basisschool een tekening laten maken en deze langsbrengen, of als familielid wandelen of liedjes zingen of gewoon een luisterend oor bieden. Ach, er zijn mogelijkheden genoeg, toch?

Gevoel van liefde neemt niemand mij af, zelfs niet de gaten in mijn hoofd, dus zorg alsjeblieft dat dit gevoel niet dooft. Dementie

Lynn knuffelde oma en ik zag een traan over haar wang rollen. Het grijpt me altijd aan, om haar verdriet te zien. Oma legde zachtjes haar hoofd tegen dat van haar kleindochter en sloot haar ogen. Liefdevol en zacht. Voorzichtig sprak ik over haar broer Driek, die afgelopen week toch vrij onverwacht is overleden. Natuurlijk heb ik niet verteld dat hij niet meer onder ons is, maar geprobeerd herinneringen op te halen en iets bij haar los te maken. Helaas zonder succes. Een reactie bleef uit. Haar hoofd was leeg.
Wel is het ons gelukt om niet alleen een glimlach, maar ook een gulle lach op haar gezicht te toveren. Het is elke keer weer fijn haar even vrolijk te zien en stiekem baal ik dat we zover van haar vandaan wonen. Gelukkig woont zuslief bij haar om de hoek en neemt de grootste zorg op zich. Wij proberen om de week een bezoekje te brengen en haar te knuffelen, naar haar te luisteren, verhalen over vroeger te vertellen en haar het gevoel te geven dat ze ertoe doet. Dat we ontzettend veel van haar houden, nu en voor altijd! ❤️

Vermaak

There is no such thing as a guilty pleasure! Douglas Wilson

Naast het lezen van de verschillende boeken, heb ik deze vakantieperiode ook heel wat kilometers gefietst, banen gezwommen en met Sim ‘gewandeld’. Overdag kijk ik eigenlijk nooit televisie, maar elke avond zit ik klaar voor ‘B & B vol liefde’. Een programma waarin we acht bed & breakfast-eigenaren in het buitenland mogen volgen in hun zoektocht naar ware liefde. Kijk jij dat ook? Smullen vind ik het! Ik heb zeker mijn favorieten, maar die Astrid uit Oostenrijk vind ik maar een ijskonijn. We zwijmelen weg bij opbloeiende liefdes en verkneukelen ons bij al het zichtbare ongemak. Ik kan er geen genoeg van krijgen. Deze zomer geniet ik ook zo van ‘Kopen zonder kijken’, een woonprogramma waarin verschillende stellen de zoektocht én aankoop van hun nieuwe stulpje uit handen geven. Ook zo’n lekker programma, waar huizen worden omgetoverd tot ware paleisjes. Zelf heb ik het lef niet, maar die Bob Sikkens mag best even ‘huishouden’ bij mij thuis! 😀

Ik kan niet anders dat dit blog af te sluiten met een leestip: Heb je nog vakantie of tijd om te lezen, lees dan het boek VerpleegThuis. Het zal je aan het denken zetten en zeker indruk maken. Laten we samen kijken hoe we ‘onze’ toekomst in vergetelheid kunnen verbeteren, omdat het zomaar ook over jou kan gaan…

Spreuk van de dag

Ga niet.
In de schaduw.
Staan.
Als je kan.
Stralen.
In de zon. 🌞
Tegeltjeswerk