Selecteer een pagina

I can be strong and ask for help, at the same time…

Onderschat het niet, het leven als familie van een eenbenige gaat niet over rozen. ‘Wil je mijn fiets uit de schuur halen? Wil je de wasmand naar zolder brengen? Oh, wil je alsjeblieft mijn kopje thee op de eettafel zetten? Zou je misschien mijn prothese in de auto willen leggen? Ruimen jullie af? Kun je de rolstoel vast buiten zetten?’. En nu ook nog ‘Sim zit voor de deur, laat je hem even uit?’ Tja, ondanks dat ik best zelfredzaam ben (vind ik 😊), moet ik toch regelmatig een beroep doen op één van de gezinsleden. Eigenlijk hebben ze niks aan mij. 🤨 Nou ja, zo voelt dat soms. Natuurlijk helpen ze mij nog altijd met liefde, maar soms bespeur ik, heel begrijpelijk overigens, ook een vleugje irritatie.

Zit Advies Team

Als je mij niet ziet zitten, ga ik wel staan. 😄

Zo kon ik donderdag ook de nodige hulp gebruiken. Voor mijn afspraak in Heliomare, met het Zit Advies Team (ZAT), moest ik al mijn hulpstukken meenemen. De afspraak was ingepland naar aanleiding van het symposium dat ik had bijgewoond en mijn vraag in de groep; hoe blijf je fit met een amputatie en blessures? Mijn therapeuten wilden mijn ‘zit checken’, omdat misschien een deel van de rugklachten voortkomt uit het feit dat ik niet goed of scheef zit. Frank had in de vroege ochtend de rolstoel in de kofferbak gezet en de handbike op de achterbank gelegd. Alleen de prothese moest nog ingeladen worden. Toen ik uit de douche kwam vroeg Sven of hij mijn been nog in de auto moest zetten, maar eigenlijk dacht ik dat Lynn dat na het ontbijt al gedaan had, dus bedankte ik. ‘Oké, dan ga ik leren, mij niet meer bellen!’, zei hij.

Toen ik beneden kwam, zag ik Leggy nog in de hoek staan. Ai.

Als ik het been zelf naar de auto moest brengen, zou me dat relatief veel tijd en energie kosten. Het klinkt als een klein klusje, maar dat is het voor mij niet. De prothese aandoen, voorzichtig naar buiten lopen, bij de auto op straat het been weer af doen om vervolgens op krukken naar de bestuurderskant te springen is best een ding. Op zich allemaal niet erg, maar bij Heliomare zou ik hetzelfde ritueel opnieuw moeten doen. Dus moest ik een verstandige keuze maken. Ondanks dat zoonlief met zijn neus in de boeken zat, besloot ik toch hulp te vragen en riep ik naar boven of hij mij heel eventjes (ontzettend alsjeblieft 🙏🏼 ) wilde helpen. Hij deed het zonder mopperen. De kanjer.

Aangekomen in Wijk aan Zee begon het uitpakken van de auto.

Nadat ik de auto netjes geparkeerd had, huppelde ik naar de kofferbak en haalde ik met de lift de rolstoel eruit; eerst hing ik de beschermingsflap over de bumper, tilde de rolstoel iets op, draaide het liftje naar buiten, liet de rolstoel zakken, maakte de haak los, probeerde met alle geweld de rugleuning uit te klappen (want het stomme trek-touwtje werkte voor de zoveelste keer niet, waardoor ik minutenlang op mijn ene been, aan dat ding heb staan sjorren 🙄), legde het ophogingsblokje aan de rechterkant van de zitting, gooide het kussen erop, en zette de rolstoel iets opzij, zodat ik de achterbakklep kon sluiten zonder opgegeten te worden door de auto. Zucht, dat was deel één. 😅

Vervolgens ben ik in de rolstoel gaan zitten, naar de bijrijdersportier gereden, staand Leggy uit de auto gepakt en deze, leunend tegen de auto, aan gedaan. Daarna boog ik voorzichtig mijn elektrische knie om de zitbeweging in te zetten en mezelf op de stoel te laten zakken, de krukken gingen achterop en toen was ik eindelijk klaar om naar binnen te gaan. O nee, het mondkapje moest nog op en mijn handen gedesinfecteerd. De handbike liet ik liggen in de hoop dat iemand deze voor mij wilde ophalen. Het zweet stond alweer op mijn voorhoofd, maar ik was klaar voor het consult! 😃

Volgens afspraak melde ik mij tien minuten voor tijd in het souterrain, wat best knap is met al dat hulpmiddelen gedoe.

‘Kopje koffie?’ vroeg de man van de Revalidatie Techniek die de deur van de behandelkamer voor mij opendeed. ‘Graag!’ Mijn ergotherapeut en fysiotherapeut kwamen binnen lopen en de revalidatiearts sloot wat later aan. Na een gezellig kletspraatje, mocht ik ‘los’ en vertelde ik wat er allemaal mis is; een tennisarm, twee zere schouders en een pijnlijke onderrug. Verder gaat het goed met mij hoor! Heerlijk om even te mogen zeuren over alle pijntjes en kwaaltjes tegen mensen die het begrijpen en ook nog met je meedenken over mogelijke oplossingen. Heel even kwam de wondspecialiste nog om de hoek kijken om gedag te zeggen. Grappig te horen dat zij elke ochtend opstaat met mijn blog. Bijzonder ook, juist omdat zij de hele dag al zoveel ellende ziet en meemaakt. Krijg je mijn gezeik er ook nog bij. 😂 Het voelde in elk geval als een mooi compliment. 🥰

Samen bekeken en bespraken we mijn zithouding, terwijl ik met Leggy in de rolstoel zat.

De handbike werd uit de auto gehaald, zodat er ook bekeken kon worden hoe ik ten opzichte van het stuur zat en of de breedte van de crank goed afgesteld was. Ik bleek wat scheef te zitten en mijn onderrug had meer steun nodig. Mijn zitting werd opgehoogd en weer verlaagd. Mijn rugleuning werd op verschillende manier opgevuld, weer deels leeggehaald en opnieuw voorzien van allerlei kussentjes en steuntjes, zodat ik dichterbij het stuur kwam te zitten, meer rugsteun had en mijn armen bij het draaien niet hoefde te overstrekken. De handbike werd op een TACX gezet, zodat ik ook echt even kon fietsen, terwijl zij mijn bewegingen filmden. Na anderhalf uur meenden we een betere zithouding te hebben gevonden en sloten we de sessie af. De komende vier weken mag ik kijken of de provisorische aanpassingen wat opleveren. Zo ja, dan gaan we met de WMO om de tafel om een nieuwe rugleuning op maat aan te vragen.

Belasting

Uiteraard is er ook gekeken naar de belasting en eerlijk gezegd als ik vertel wat ik allemaal doe, is het ook best veel.

Alles wat ik doe komt uit mijn armen, dus iets van de krachtsinspanning moet ik er tijdelijk uithalen. Maar wat? Thuis de krukken laten liggen en alles met de rolstoel doen, zou een optie zijn, mits onze kamer zich daarvoor leende. De prothese in huis meer gebruiken, zou beter zijn voor mijn rug, maar niet praktisch omdat ik met dat been onstabieler ben dan zonder. Hoe gek dat ook klinkt. Een rondje wandelen mag ik erin houden. Fietsen is belastend voor mijn armen en schouders, maar mentaal heel belangrijk en dat is ook veel waard, maar altijd met ondersteuning.
Uiteindelijk gaan we de oplossing, naast een betere zit, zoeken in het volgende; de trap niet springend, maar zittend op en af; niet meer springen bij de fysio, dus geen jumping jacks en dergelijke meer; elke avond minimaal een vijftien minuutjes op mijn buik liggen en als ik kook (ja, die ene keer per maand, haha) of zittend of mijn prothese aandoen, zodat mijn rug ondersteund wordt. Zodra de zwembaden weer open gaan, is het goed om één of twee keer in de week het water in te gaan. Je begrijpt het al, er is work to do. Ik heb veel te overdenken en ga op zoek naar kleine aanpassingen en nieuwe verplaatsingstechnieken. 🤯

Spreuk van de dag

Eén van de moeilijkste dingen,
die je in je leven zult leren,
is het lot dat je ooit zal dwingen,
om hulp te accepteren.
M.G.